Blubbertjes! / Sydney
Blijf op de hoogte en volg Daan en Tessa
19 Juli 2017 | Australië, Sydney
19 juli: de dag dat we de camper in moesten leveren! Om 11.00u moesten we hem in Sydney droppen, wat zo'n 45 minuten rijden was vanuit onze camping in de Blue Mountains. Maar we hadden horrorverhalen gehoord over het verkeer in Sydney, en zijn dus maar om 08.00u aangereden. Eerste stop was ons hostel voor de komende dagen om de backpacks te droppen. En vervolgens zijn we doorgereden naar het Wicked kantoor. Om de precieze details van deze rit maar even niet te noemen: in plaats van de geplande 45 minuten zijn we bijna 3 uur onderweg geweest. Dus 10.45u stonden we bij het Wicked kantoor, net op tijd. Daar leverden we onze sleutel in en konden we gaan. De camper werd niet eens gecheckt. Wat ergens logisch is, want hij zat al onder de deuken en krassen toen we hem kregen. Het eraf-gevallen logo hebben we maar meegenomen, want daar keken ze ook niet na. En zo stonden we camperloos in Sydney. Wat ergens wel fijn was, want Sydney is totaal geen auto-vriendelijke stad, waar we die morgen achter gekomen waren, maar ergens voelde het ook alsof we vrijheid ingeleverd hadden, wat ook zo was in principe. Dus te voet zijn we weer naar ons hostel gegaan, zo'n 4 kilometer verderop. Daar konden we nog niet inchecken, maar konden we in ieder geval douchen en relaxen. Om 14.00u konden we inchecken en kregen we de sleutel van onze 6-persoons kamer. Daar onze spullen gedropt te hebben zijn we Sydney ingelopen. In eerste instantie om boodschappen te doen, maar al snel zaten we in een backpackers-tour-office. Na de mislukte poging om walvissen te zien in Hervey Bay en ze op afstand gezien te hebben vanaf Fraser Island wouden we ze nu toch echt fatsoenlijk zien. En dat kon. De Nederlandse vrouw die er werkte verkocht ons een whale watching tour voor de volgende dag en ze vertelde ons dat ondanks dat er geen garanties waren, ze het heel sterk leek als we er geen zagen. Dus met goede hoop gingen we, nadat we onze boodschappen gehaald hadden, terug naar het hostel. Daar bleek dat vrijwel iedereen in ons hostel in Sydney werkte en voor langere tijd in het hostel verbleef. Hierdoor kende iedereen elkaar en was het lastig een gesprek te beginnen met iemand. Het hostel was verder wel prima. 's Avonds hebben we met Robin afgesproken, de Duitse backpacker waar we in Vietnam een maand mee overgereisd hebben. Die zit nu voor een jaar in Sydney om te werken. Het was leuk om hem weer te zien en te horen wat hij nu deed en wat zijn werk/reis plannen waren. Om 22.00u werd iedereen uit de tuin van het hostel geveegd, waarschijnlijk om geluidsoverlast te voorkomen, en is Robin terug naar z'n eigen hostel gegaan.
De volgende morgen kwamen we er weer achter hoe het is om in een hostel te slapen, want de eerste wekker van de kamergenoten die moesten gaan werken ging om 06.00u. En daarna de rest rond 07.00u. We hebben in Zuid-Oost Azië weinig in hostels geslapen omdat een 2-persoons kamer vaak goedkoper was, dus dit was weer even wennen. Na het ontbijt hebben we weinig uitgevoerd, behalve de tijd in de gaten gehouden. Om 13.00u zijn we Sydney ingegaan, onderweg naar de haven. De 30 minuten die we daar over deden gingen eerst door het stadspark, met onder andere het mooie gebouw van de bibliotheek. Aan de andere kant van het park, dichter bij het stadscentrum, stonden meer oude gebouwen. Waarbij 'oud' een relatief begrip is, want op wat er door de Aboriginals gemaakt is na is er niks ouder dan 200 jaar in Australië. Dus de grote statige gebouwen zien er in verhouding tot de 'oude gebouwen' in Europa als nieuw uit. Maar om 13.30u waren we bij de haven en bij onze walvistour. Het zou een backpackers walvistour zijn, maar dat zag je aan de boot niet af. Het was een grote 3 deks boot die er zo goed als nieuw uitzag. Daarmee gingen we de zee op, op zoek naar blubbertjes (Tessa's koosnaam voor walvissen). Maar voor we daar waren moesten we de haven uit. Dit was een route die tussen het Opera House en de Harbour Bay Bridge door ging, waardoor we een mooi zicht hadden op beiden. Konden we die ook meteen van ons lijstje afstrepen. Daarna werden er kotszakjes uitgedeeld en begon de zoektocht. Meteen buiten de haven kon je al walvissen verwachten (en kotsende Aziaten). Dus vanaf het 3e en hoogste dek stonden we daar de horizon af te zoeken. Net als in Hervey Bay met als bijkomend voordeel dat het de zeeziekte een beetje onder controle hield. In eerste instantie zijn we richting het zuiden de kust af gevaren, tegen de stroming in, en daarmee tegen de golven in, het eerste uur zonder walvissen te zien. Na een half uur heb ik mijn plek op het deinende hogere dek opgegeven voor een plek op het minder misselijkmakende onderste achterdek, op advies van een van de bemanning. Deze had trouwens zijn handen vol aan het ophalen van de gevulde kotszakjes, weer nieuwe te verstrekken, en deze vervolgens weer vol op te halen. Na een uur draaide de boot en zijn we in rustig tempo teruggevaren richting Sydney, want de kapitein vond de zee te ruw worden. En dit bleek een goede keuze. Niet alleen vanwege het minder stuiteren van de boot met de stroming mee, maar ook omdat we al snel een walvis zagen! Het blubbertje zwom naar het noorden, in dezelfde richting als wij, op zijn dode gemakje (zo leek het) met de boot mee. Je zag zijn rug en rugvin om de paar seconden boven komen met de karakteristieke spuit water er bovenuit, die we al vaker op tv hebben gezien. Maar nu zagen we het in het echt! Bij een echte walvis! In Australië! De misselijkheid was meteen vergeten toen we allebei op het hoogste dek naar het gigantische dier aan het kijken waren. De boot mocht niet dichterbij komen dan misschien 50 meter, maar je zag hem duidelijk. En hij leek geen last van ons te hebben, want hij zwom in dezelfde richting verder. Na een 20 minuten met de walvis overgevaren te hebben zijn we terug naar de haven gevaren. Toen kwam ik erachter dat de misselijkheid niet weg was, maar alleen even gepauzeerd bij het zien van het blubbertje. Dus maar snel weer naar het onderste dek, naar de Aziaten die volgens mij de walvis niet eens gezien hebben omdat hun kotszakje in de weg zat. Maar eenmaal in de haven, waar de golven veel minder hoog waren, was de misselijkheid ook snel weg. Bij mij, bij de Aziaten zag je weinig verbetering. En zo voeren we, weer tussen het Opera House (wat 2 gebouwen zijn! Niet 1!) en de Harbour Bay Bridge terug naar de aanlegsteiger. We hebben ze gezien! Walvissen spotten in Australië: check! Het was ondertussen 17.00u, dus zijn we teruggelopen naar ons hostel waar we gekookt en gegeten hebben. Vervolgens zijn we naar Robin's hostel gegaan. Daar hebben we tot 22.00u met hem zitten praten onder het genot van een joint. Of hij onder het genot van een joint. En de helft van de mensen die er zaten ook. Zijn hostel bleek een oogje dicht te knijpen als het ging om het geen-drugs-beleid. Wat inhield dat veel mensen daar drugs gebruikten en dat een van de backpackers (een Nederlander uiteraard) de hofleverancier was van wiet voor het hele hostel. Tegelijkertijd staan er flinke straffen op drugsgebruik en -handel. Een backpacker in Robin's hostel was in de loop van zijn 3 weken vakantie in Australië 3 keer gepakt met drugs op zak. Hij moet nu voor de rechter verschijnen en z'n advocaat had gezegd dat hij minimaal een half jaar de cel in moest, als alles gunstig uitpakte. Maar in Robin's hostel merkte je daar weinig van. We zijn blij met ons hostel waar het geen-drugs-beleid wel werd nageleefd.
21 juli hadden we na het ontbijt weinig zin om iets te gaan doen. We hadden niet echt een duidelijke planning voor Sydney en de dingen die er wel op de planning stonden (walvissen, Opera House en Harbour Bay Bridge) hadden we al gezien. Dus hebben we rustig aan gedaan. Er moest nog wat geprint worden voor het Sri Lankaanse visum, dus dat hebben we gedaan, en verder heeft Tessa wat zitten patchworken. Om 13.00u zijn we toch maar overeind gekomen en zijn we een rondje gaan lopen. Na een willekeurig rondje door het centrum zijn we via het stadspark bij de St. Mary's Cathedral binnengelopen. Dit is een grote en vooral heel mooie kathedraal. Maar deze is voor Europese begrippen nog niet zo oud, misschien 150 jaar, wat je duidelijk kan zien aan de afwerking. Deze is nog in prima staat. Daarna zijn we, net als gisteren, naar de haven gelopen. Daar hebben we voor Tessa's bedeltjesverzameling een nieuwe aanwinst gevonden: een kangaroo-bedeltje. Daarna hebben we ons in het hostel weer wat eten gemaakt en zijn we weer naar Robin gegaan. Daar waren we om 22.00u van terug, wat de tijd was dat de mensen in ons hostel uit gingen kwamen we achter. Dus terwijl wij daar in een vest en alibaba-broek stonden, kwam de rest van het hostel langs in korte rokken en dure A-merk kleding, zich drukmakend over of hun haar wel goed zat. Goed moment om naar bed te gaan, want dit overdreven gedoe was niks voor ons en morgen vlogen we al op tijd weg uit Australië.
Maar toen we de volgende morgen om 06.30u in de gezamelijke ruimte van het hostel op onze uber-taxi aan het wachten waren zagen we dezelfde feestgangers weer. Dit keer kwamen ze net terug van het uitgaan. Ze zagen er iets zatter en stoned'er uit als gisteravond, zoals verwacht. Maar het werd pas vervelend toen ze elkaar hun verhalen over die nacht gingen vertellen. Inclusief alle sappige details. We moeten nog ontbijten, kan het even?! Om 06.45u stond onze taxi buiten en waren we onderweg naar het vliegveld. De receptioniste had gezegd er één uur voor uit te trekken, maar we stonden in een kwartier al in de departure hal. Wat een beetje op tijd was, gezien we om 11.00u vlogen. Maar dat gaf ons meer dan genoeg tijd om onze bak mango yoghurt leeg te lepelen, in te checken en onze laatste Australische dollars op te maken. Die uiteraard opgingen aan snoep. We vlogen met Air Asia, wat de Aziatische variant is van Ryanair. Dat houdt dus in dat je betaalt voor alles. Dus eigen eten (lees: snoep) was wel nodig. Helemaal omdat we vanuit Sydney eerst naar Kuala Lumpur vlogen, een 9 uurs vlucht. Bijna alles aan boord bleek inderdaad een prijskaartje te hebben, zelfs het bijvullen van onze zelf-meegenomen fles water. Het enige wat gratis was waren de paracetamol die ik vroeg voor de stekende koppijn die ik de hele vlucht had. Mijn voorhoofdsholte zat dicht, wat in combinatie met het drukverschil niet werkte. Na 9 uur landden we op Kuala Lumpur International Airport. Daar was ons doel heel makkelijk: zoek de eerste de beste tent waar ze friet verkopen en voorraden aanvullen. Die tent was, hoe kon het ook anders, de McDonalds. Dus daar hebben we uitgebreid friet zitten eten. Daarna hadden we nog 2 uur om door de douane te gaan en naar onze gate te lopen. De douane waren we vrij snel door, ware het niet dat er een Chinese vrouw voor ons stond met een bagage trolley. De douane-medewerker: 'Madam, no trolleys here'. De vrouw duwde de trolley van zich weg. 'Madam, bring the trolley away'. De vrouw loopt naar de trolley en geeft deze nog een duw. 'Madam, bring it AWAY'. De vrouw loopt weer naar de trolley en geeft deze nog een duw. 'Madam, BRING IT AWAY!'. De levensles van dit verhaal: maak geen ruzie met Maleise douane-medewerkers, die maken geen grappen. En maak vooral de douane-medewerkSTERs niet boos, want dan worden ze ronduit eng. Na de douane, die wij wel zonder problemen doorkwamen, en nog één uur wachten, zaten we weer in het vliegtuig. Dit keer op weg naar Colombo, Sri Lanka. Deze vlucht zou maar 2,5 uur duren. Na weer koppijn, 2 paracetamol en gelukkig 1,5 uur slaap stonden we in Colombo. Het laatste echt-Aziatische land van deze reis. Waarbij Turkije het eigenlijke laatste Aziatische land wordt, maar daar zullen we wel niet in tuktuks rondtouren op zoek naar fried rice, zoals dat in Zuid-Oost Azië normaal is.
Foto's: NotAllWhoWanderAreLost8.waarbenjij.nu
De volgende morgen kwamen we er weer achter hoe het is om in een hostel te slapen, want de eerste wekker van de kamergenoten die moesten gaan werken ging om 06.00u. En daarna de rest rond 07.00u. We hebben in Zuid-Oost Azië weinig in hostels geslapen omdat een 2-persoons kamer vaak goedkoper was, dus dit was weer even wennen. Na het ontbijt hebben we weinig uitgevoerd, behalve de tijd in de gaten gehouden. Om 13.00u zijn we Sydney ingegaan, onderweg naar de haven. De 30 minuten die we daar over deden gingen eerst door het stadspark, met onder andere het mooie gebouw van de bibliotheek. Aan de andere kant van het park, dichter bij het stadscentrum, stonden meer oude gebouwen. Waarbij 'oud' een relatief begrip is, want op wat er door de Aboriginals gemaakt is na is er niks ouder dan 200 jaar in Australië. Dus de grote statige gebouwen zien er in verhouding tot de 'oude gebouwen' in Europa als nieuw uit. Maar om 13.30u waren we bij de haven en bij onze walvistour. Het zou een backpackers walvistour zijn, maar dat zag je aan de boot niet af. Het was een grote 3 deks boot die er zo goed als nieuw uitzag. Daarmee gingen we de zee op, op zoek naar blubbertjes (Tessa's koosnaam voor walvissen). Maar voor we daar waren moesten we de haven uit. Dit was een route die tussen het Opera House en de Harbour Bay Bridge door ging, waardoor we een mooi zicht hadden op beiden. Konden we die ook meteen van ons lijstje afstrepen. Daarna werden er kotszakjes uitgedeeld en begon de zoektocht. Meteen buiten de haven kon je al walvissen verwachten (en kotsende Aziaten). Dus vanaf het 3e en hoogste dek stonden we daar de horizon af te zoeken. Net als in Hervey Bay met als bijkomend voordeel dat het de zeeziekte een beetje onder controle hield. In eerste instantie zijn we richting het zuiden de kust af gevaren, tegen de stroming in, en daarmee tegen de golven in, het eerste uur zonder walvissen te zien. Na een half uur heb ik mijn plek op het deinende hogere dek opgegeven voor een plek op het minder misselijkmakende onderste achterdek, op advies van een van de bemanning. Deze had trouwens zijn handen vol aan het ophalen van de gevulde kotszakjes, weer nieuwe te verstrekken, en deze vervolgens weer vol op te halen. Na een uur draaide de boot en zijn we in rustig tempo teruggevaren richting Sydney, want de kapitein vond de zee te ruw worden. En dit bleek een goede keuze. Niet alleen vanwege het minder stuiteren van de boot met de stroming mee, maar ook omdat we al snel een walvis zagen! Het blubbertje zwom naar het noorden, in dezelfde richting als wij, op zijn dode gemakje (zo leek het) met de boot mee. Je zag zijn rug en rugvin om de paar seconden boven komen met de karakteristieke spuit water er bovenuit, die we al vaker op tv hebben gezien. Maar nu zagen we het in het echt! Bij een echte walvis! In Australië! De misselijkheid was meteen vergeten toen we allebei op het hoogste dek naar het gigantische dier aan het kijken waren. De boot mocht niet dichterbij komen dan misschien 50 meter, maar je zag hem duidelijk. En hij leek geen last van ons te hebben, want hij zwom in dezelfde richting verder. Na een 20 minuten met de walvis overgevaren te hebben zijn we terug naar de haven gevaren. Toen kwam ik erachter dat de misselijkheid niet weg was, maar alleen even gepauzeerd bij het zien van het blubbertje. Dus maar snel weer naar het onderste dek, naar de Aziaten die volgens mij de walvis niet eens gezien hebben omdat hun kotszakje in de weg zat. Maar eenmaal in de haven, waar de golven veel minder hoog waren, was de misselijkheid ook snel weg. Bij mij, bij de Aziaten zag je weinig verbetering. En zo voeren we, weer tussen het Opera House (wat 2 gebouwen zijn! Niet 1!) en de Harbour Bay Bridge terug naar de aanlegsteiger. We hebben ze gezien! Walvissen spotten in Australië: check! Het was ondertussen 17.00u, dus zijn we teruggelopen naar ons hostel waar we gekookt en gegeten hebben. Vervolgens zijn we naar Robin's hostel gegaan. Daar hebben we tot 22.00u met hem zitten praten onder het genot van een joint. Of hij onder het genot van een joint. En de helft van de mensen die er zaten ook. Zijn hostel bleek een oogje dicht te knijpen als het ging om het geen-drugs-beleid. Wat inhield dat veel mensen daar drugs gebruikten en dat een van de backpackers (een Nederlander uiteraard) de hofleverancier was van wiet voor het hele hostel. Tegelijkertijd staan er flinke straffen op drugsgebruik en -handel. Een backpacker in Robin's hostel was in de loop van zijn 3 weken vakantie in Australië 3 keer gepakt met drugs op zak. Hij moet nu voor de rechter verschijnen en z'n advocaat had gezegd dat hij minimaal een half jaar de cel in moest, als alles gunstig uitpakte. Maar in Robin's hostel merkte je daar weinig van. We zijn blij met ons hostel waar het geen-drugs-beleid wel werd nageleefd.
21 juli hadden we na het ontbijt weinig zin om iets te gaan doen. We hadden niet echt een duidelijke planning voor Sydney en de dingen die er wel op de planning stonden (walvissen, Opera House en Harbour Bay Bridge) hadden we al gezien. Dus hebben we rustig aan gedaan. Er moest nog wat geprint worden voor het Sri Lankaanse visum, dus dat hebben we gedaan, en verder heeft Tessa wat zitten patchworken. Om 13.00u zijn we toch maar overeind gekomen en zijn we een rondje gaan lopen. Na een willekeurig rondje door het centrum zijn we via het stadspark bij de St. Mary's Cathedral binnengelopen. Dit is een grote en vooral heel mooie kathedraal. Maar deze is voor Europese begrippen nog niet zo oud, misschien 150 jaar, wat je duidelijk kan zien aan de afwerking. Deze is nog in prima staat. Daarna zijn we, net als gisteren, naar de haven gelopen. Daar hebben we voor Tessa's bedeltjesverzameling een nieuwe aanwinst gevonden: een kangaroo-bedeltje. Daarna hebben we ons in het hostel weer wat eten gemaakt en zijn we weer naar Robin gegaan. Daar waren we om 22.00u van terug, wat de tijd was dat de mensen in ons hostel uit gingen kwamen we achter. Dus terwijl wij daar in een vest en alibaba-broek stonden, kwam de rest van het hostel langs in korte rokken en dure A-merk kleding, zich drukmakend over of hun haar wel goed zat. Goed moment om naar bed te gaan, want dit overdreven gedoe was niks voor ons en morgen vlogen we al op tijd weg uit Australië.
Maar toen we de volgende morgen om 06.30u in de gezamelijke ruimte van het hostel op onze uber-taxi aan het wachten waren zagen we dezelfde feestgangers weer. Dit keer kwamen ze net terug van het uitgaan. Ze zagen er iets zatter en stoned'er uit als gisteravond, zoals verwacht. Maar het werd pas vervelend toen ze elkaar hun verhalen over die nacht gingen vertellen. Inclusief alle sappige details. We moeten nog ontbijten, kan het even?! Om 06.45u stond onze taxi buiten en waren we onderweg naar het vliegveld. De receptioniste had gezegd er één uur voor uit te trekken, maar we stonden in een kwartier al in de departure hal. Wat een beetje op tijd was, gezien we om 11.00u vlogen. Maar dat gaf ons meer dan genoeg tijd om onze bak mango yoghurt leeg te lepelen, in te checken en onze laatste Australische dollars op te maken. Die uiteraard opgingen aan snoep. We vlogen met Air Asia, wat de Aziatische variant is van Ryanair. Dat houdt dus in dat je betaalt voor alles. Dus eigen eten (lees: snoep) was wel nodig. Helemaal omdat we vanuit Sydney eerst naar Kuala Lumpur vlogen, een 9 uurs vlucht. Bijna alles aan boord bleek inderdaad een prijskaartje te hebben, zelfs het bijvullen van onze zelf-meegenomen fles water. Het enige wat gratis was waren de paracetamol die ik vroeg voor de stekende koppijn die ik de hele vlucht had. Mijn voorhoofdsholte zat dicht, wat in combinatie met het drukverschil niet werkte. Na 9 uur landden we op Kuala Lumpur International Airport. Daar was ons doel heel makkelijk: zoek de eerste de beste tent waar ze friet verkopen en voorraden aanvullen. Die tent was, hoe kon het ook anders, de McDonalds. Dus daar hebben we uitgebreid friet zitten eten. Daarna hadden we nog 2 uur om door de douane te gaan en naar onze gate te lopen. De douane waren we vrij snel door, ware het niet dat er een Chinese vrouw voor ons stond met een bagage trolley. De douane-medewerker: 'Madam, no trolleys here'. De vrouw duwde de trolley van zich weg. 'Madam, bring the trolley away'. De vrouw loopt naar de trolley en geeft deze nog een duw. 'Madam, bring it AWAY'. De vrouw loopt weer naar de trolley en geeft deze nog een duw. 'Madam, BRING IT AWAY!'. De levensles van dit verhaal: maak geen ruzie met Maleise douane-medewerkers, die maken geen grappen. En maak vooral de douane-medewerkSTERs niet boos, want dan worden ze ronduit eng. Na de douane, die wij wel zonder problemen doorkwamen, en nog één uur wachten, zaten we weer in het vliegtuig. Dit keer op weg naar Colombo, Sri Lanka. Deze vlucht zou maar 2,5 uur duren. Na weer koppijn, 2 paracetamol en gelukkig 1,5 uur slaap stonden we in Colombo. Het laatste echt-Aziatische land van deze reis. Waarbij Turkije het eigenlijke laatste Aziatische land wordt, maar daar zullen we wel niet in tuktuks rondtouren op zoek naar fried rice, zoals dat in Zuid-Oost Azië normaal is.
Foto's: NotAllWhoWanderAreLost8.waarbenjij.nu
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
