He is the leader / Jogjakarta
Blijf op de hoogte en volg Daan en Tessa
12 Juni 2017 | Indonesië, Jogjakarta
Na een nacht in de nachttrein-zonder-bedden kwamen we 11 juni om 05.45u aan in Jogjakarta. We hadden in de trein 2 plaatsen ieder, waardoor Tessa in de feutushouding kon liggen slapen. Ik was de hele weg bezig zo'n hondje op een dashbord met een loszittend kopje te imiteren. Al met al hebben we beiden een paar uur slaap kunnen pakken. Eenmaal in Jogjakarta zijn we per tuktuk naar ons hotel gegaan, waar we al om 06.15u in konden checken. Het duurde daarna niet lang voor we weer lagen te slapen. Dit zette meteen de toom voor de rest van de dag, want buiten dat we wat zijn gaan eten bij 2 kleine eettentjes om de hoek hebben we weinig uitgevoerd.
De volgende dag was dan wel weer goed gevuld. Vandaag gingen we naar Borobudur, wat een van de 7 wereldwonderen is en de bekendste Boedhistische tempel van Indonesië. Dus na het ontbijt zijn we per scooter Jogjakarta uitgereden. Borobudur ligt ruim een half uur buiten de stad. Door een scooter te huren kunnen we nu ook zeggen dat we vanaf China in ieder land een scooter gehuurd hebben. En dat het verkeer in Vietnam veruit het meest chaotisch is heel Zuid-Oost-Azië. Wat niet wegneemt dat het verkeer in Indonesië ook heel chaotisch is. Maar dat maakt het rijden wel weer interessant. Na een half uur van zigzaggen tussen de andere weggebruikers (veelal andere scooters) kwamen we bij Borobudur aan. Of in ieder geval bij de entree van het gebied waarin Borobudur ligt. Het terrein bestaat uit een groot park met in het midden Borobudur zelf. Verder is er ook een museum en een treintje om je rond te rijden. Wij besloten het treintje over te slaan en meteen naar de tempel zelf te gaan. Even wat achtergrond informatie: Borobudur is een Boedhistische tempel uit het jaar 800. Of dat was in ieder geval de eerste vermelding van de naam in de geschriften. De tempel is grofweg piramide-vormig en bestaat in de huidige vorm uit 9 tredes of lagen (Er is verschillende keren bijgebouwd en veranderd). Op iedere laag kan je rondlopen en zijn we prachtige gebeeldhouwde reliëfs te zien. Door middel van trappen kan je steeds een laag hoger komen. Op de onderste 3 lagen zijn afbeeldingen te zien van het aardse leven. Dit wil zeggen het leven van de mensen en hun constante strijd met lijden, hebzucht en dood. Op de 4e, 5e en 6e etages vertellen de reliëfs over de mensen die verlicht zijn, maar nog wel in deze wereld leven. En vanaf de 7e laag verandert de tempel compleet. Op de 7e, 8e en 9e laag staan Boeddha beelden die ieder in een soort opengewerkte stenen bel zit, een stupa. Deze lagen staan in het teken van de verlichte mensen die buiten het wiel van de tijd staan en daarmee vrij van lijden zijn. Op deze etages zijn geen reliëfs meer, wat de nadruk nog meer op de beelden legt. Op de hoogste laag staat een grote dichte stupa. Wij zijn uiteraard helemaal naar boven geklommen en hebben de reliëfs bekeken. Maar ondanks dat deze heel mooi en gedetailleerd waren, waren de in verhouding eenvoudige stupa's met de Boedhhabeelden misschien nog mooier. Al met al hebben we hier zeker een uur rondgelopen voor we weer naar beneden gingen, terug het park in. Welke mooi zou zijn, ware het niet voor de souvenierwinkeltjes en bedelaars die er overal zijn. Het museum over Borobudur was een stuk minder interessant dan de tempel zelf. Al komt dat grotendeels door het ontbreken van de Engelse vertalingen van de Indonesische uitleg bij de foto's. Daardoor blijft het bij plaatjes kijken. Daarna zijn we met de scooter naar Prambanan gegaan. Dit is een verzameling van verschillende tempels uit grofweg dezelfde periode als Borobudur. Prambanan is een Hindoeïstische tempel en ziet er daardoor qua reliëfs heel anders uit dan Borobudur. De beeldhouwwerken beelden vooral mythologische wezens uit, die heel mooi zijn. Al zijn ze vaak heel apart, in de zin van dat je ze niet in de slaapkamer wil hebben. Al met al zijn het hele mooie tempels. Na Prambanan zijn we, weer per scooter, naar centrum Jogjakarta gereden om informarie te vragen voor onze volgende stop in Indonesië: de vulkaan Bromo. Trips naar Bromo worden overal aangeboden. In het eerste reisbureau werd ons een trip naar Bromo en Ijen (een tweede vulkaan, spreek je uit als 'ie-djen') aangeboden, maar wij hadden alleen een bus erheen nodig, geen complete tour. Maar het openbaar vervoer bleek alleen maar vanuit Jogjakarta via A, via B naar Bromo te gaan. En Ijen was ook alleen via een omweg te bereiken. Toen we het eerste reisbureau uitliepen en Tessa voor op de scooter stapte keek de eigenaar van het reisbureau ons raar aan. Toen ik vervolgens achterop sprong keek hij nog verbaasder. Met wat hij daarna zei zorgde hij dat we geen tour bij hem zouden boeken. Hij zei specifiek tegen mij: 'You should drive, you are the leader!'. Of hij daarna nog wat gezegd heeft weten we niet, want Tessa riep 'Bye bye', gaf een dot gas en liet hem snel achter ons. 'Dat hij even opflikkert met z'n leader! Ik zal hem laten zien wie hier rijdt!' zei ze toen we aan het einde van de straat weer stil stonden. Daarna zijn we nog bij andere reisbureaus gaan vragen en hebben we uiteindelijk vervoer geboekt naar Bromo, vervolgens Ijen en dan door naar de veerpond die Java met Bali verbind. Dit gaf ons 1 nacht op Bromo en 1 op Ijen, wat precies zou moeten passen met wat we daar wouden zien/doen.
De 13e, onze één-na-laatste dag in Jogjakarta, hebben we weinig anders gedaan dan slapen, Australië planning voorbereiden (voor degene die het nog niet weten, we gaan na Indonesië naar Australië!) en een Pelnikantoor zoeken. Pelni is de bootmaatschappij waarmee we van Sumatra in 58 uur naar Jakarta gevaren zijn, en met dezelfde maatschappij willen we van Bali naar Flores gaan volgende week, wat 24 uur zou duren. Maar ondanks dat we op internet het adres van het kantoor gevonden hadden, bleek het kantoor onvindbaar. Dus na een tuktuk rit en een wandeling door de stad zijn we boot-ticket-loos weer teruggekeerd naar onze kamer. We konden het ticket op Bali nog wel halen.
14 juni werden we om 07.15u opgehaald in ons hotel met een 6-persoons auto, op naar Bromo! Na ook een Frans stel en een Duits meisje opgehaald te hebben, en het Franse stel weer bij het treinstation afgezet te hebben, hebben we Jogjakarta achter ons gelaten.
Foto's: NotAllWhoWanderAreLost7.waarbenjij.nu
De volgende dag was dan wel weer goed gevuld. Vandaag gingen we naar Borobudur, wat een van de 7 wereldwonderen is en de bekendste Boedhistische tempel van Indonesië. Dus na het ontbijt zijn we per scooter Jogjakarta uitgereden. Borobudur ligt ruim een half uur buiten de stad. Door een scooter te huren kunnen we nu ook zeggen dat we vanaf China in ieder land een scooter gehuurd hebben. En dat het verkeer in Vietnam veruit het meest chaotisch is heel Zuid-Oost-Azië. Wat niet wegneemt dat het verkeer in Indonesië ook heel chaotisch is. Maar dat maakt het rijden wel weer interessant. Na een half uur van zigzaggen tussen de andere weggebruikers (veelal andere scooters) kwamen we bij Borobudur aan. Of in ieder geval bij de entree van het gebied waarin Borobudur ligt. Het terrein bestaat uit een groot park met in het midden Borobudur zelf. Verder is er ook een museum en een treintje om je rond te rijden. Wij besloten het treintje over te slaan en meteen naar de tempel zelf te gaan. Even wat achtergrond informatie: Borobudur is een Boedhistische tempel uit het jaar 800. Of dat was in ieder geval de eerste vermelding van de naam in de geschriften. De tempel is grofweg piramide-vormig en bestaat in de huidige vorm uit 9 tredes of lagen (Er is verschillende keren bijgebouwd en veranderd). Op iedere laag kan je rondlopen en zijn we prachtige gebeeldhouwde reliëfs te zien. Door middel van trappen kan je steeds een laag hoger komen. Op de onderste 3 lagen zijn afbeeldingen te zien van het aardse leven. Dit wil zeggen het leven van de mensen en hun constante strijd met lijden, hebzucht en dood. Op de 4e, 5e en 6e etages vertellen de reliëfs over de mensen die verlicht zijn, maar nog wel in deze wereld leven. En vanaf de 7e laag verandert de tempel compleet. Op de 7e, 8e en 9e laag staan Boeddha beelden die ieder in een soort opengewerkte stenen bel zit, een stupa. Deze lagen staan in het teken van de verlichte mensen die buiten het wiel van de tijd staan en daarmee vrij van lijden zijn. Op deze etages zijn geen reliëfs meer, wat de nadruk nog meer op de beelden legt. Op de hoogste laag staat een grote dichte stupa. Wij zijn uiteraard helemaal naar boven geklommen en hebben de reliëfs bekeken. Maar ondanks dat deze heel mooi en gedetailleerd waren, waren de in verhouding eenvoudige stupa's met de Boedhhabeelden misschien nog mooier. Al met al hebben we hier zeker een uur rondgelopen voor we weer naar beneden gingen, terug het park in. Welke mooi zou zijn, ware het niet voor de souvenierwinkeltjes en bedelaars die er overal zijn. Het museum over Borobudur was een stuk minder interessant dan de tempel zelf. Al komt dat grotendeels door het ontbreken van de Engelse vertalingen van de Indonesische uitleg bij de foto's. Daardoor blijft het bij plaatjes kijken. Daarna zijn we met de scooter naar Prambanan gegaan. Dit is een verzameling van verschillende tempels uit grofweg dezelfde periode als Borobudur. Prambanan is een Hindoeïstische tempel en ziet er daardoor qua reliëfs heel anders uit dan Borobudur. De beeldhouwwerken beelden vooral mythologische wezens uit, die heel mooi zijn. Al zijn ze vaak heel apart, in de zin van dat je ze niet in de slaapkamer wil hebben. Al met al zijn het hele mooie tempels. Na Prambanan zijn we, weer per scooter, naar centrum Jogjakarta gereden om informarie te vragen voor onze volgende stop in Indonesië: de vulkaan Bromo. Trips naar Bromo worden overal aangeboden. In het eerste reisbureau werd ons een trip naar Bromo en Ijen (een tweede vulkaan, spreek je uit als 'ie-djen') aangeboden, maar wij hadden alleen een bus erheen nodig, geen complete tour. Maar het openbaar vervoer bleek alleen maar vanuit Jogjakarta via A, via B naar Bromo te gaan. En Ijen was ook alleen via een omweg te bereiken. Toen we het eerste reisbureau uitliepen en Tessa voor op de scooter stapte keek de eigenaar van het reisbureau ons raar aan. Toen ik vervolgens achterop sprong keek hij nog verbaasder. Met wat hij daarna zei zorgde hij dat we geen tour bij hem zouden boeken. Hij zei specifiek tegen mij: 'You should drive, you are the leader!'. Of hij daarna nog wat gezegd heeft weten we niet, want Tessa riep 'Bye bye', gaf een dot gas en liet hem snel achter ons. 'Dat hij even opflikkert met z'n leader! Ik zal hem laten zien wie hier rijdt!' zei ze toen we aan het einde van de straat weer stil stonden. Daarna zijn we nog bij andere reisbureaus gaan vragen en hebben we uiteindelijk vervoer geboekt naar Bromo, vervolgens Ijen en dan door naar de veerpond die Java met Bali verbind. Dit gaf ons 1 nacht op Bromo en 1 op Ijen, wat precies zou moeten passen met wat we daar wouden zien/doen.
De 13e, onze één-na-laatste dag in Jogjakarta, hebben we weinig anders gedaan dan slapen, Australië planning voorbereiden (voor degene die het nog niet weten, we gaan na Indonesië naar Australië!) en een Pelnikantoor zoeken. Pelni is de bootmaatschappij waarmee we van Sumatra in 58 uur naar Jakarta gevaren zijn, en met dezelfde maatschappij willen we van Bali naar Flores gaan volgende week, wat 24 uur zou duren. Maar ondanks dat we op internet het adres van het kantoor gevonden hadden, bleek het kantoor onvindbaar. Dus na een tuktuk rit en een wandeling door de stad zijn we boot-ticket-loos weer teruggekeerd naar onze kamer. We konden het ticket op Bali nog wel halen.
14 juni werden we om 07.15u opgehaald in ons hotel met een 6-persoons auto, op naar Bromo! Na ook een Frans stel en een Duits meisje opgehaald te hebben, en het Franse stel weer bij het treinstation afgezet te hebben, hebben we Jogjakarta achter ons gelaten.
Foto's: NotAllWhoWanderAreLost7.waarbenjij.nu
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
