Opzich was de boot best chill, toch? / Pakbeng
Blijf op de hoogte en volg Daan en Tessa
15 Maart 2017 | Laos, Muang Pakbèng
De eerste reactie van Tessa op de vraag wat de blogtitel voor Pakbeng moest worden was: 'Opzich was de boot best chill, toch?', dus vandaar.
Vanuit Luang Prabang naar Thailand is de meest gebruikte grensovergang die bij Huay Xai, tussen Noord-Laos en Noord-Thailand, via de Fourth Friendship Bridge. Om bij deze grensovergang te komen kan je kiezen tussen 13 uur tussen de bergen slingeren in een mini-van, 8 uur stuiteren op een fast-boat, of 10 +8 uur met de slowboat, onderbroken met een overnachting in Pakbeng. Wij kozen voor de slow-boat. Dit is een lange boot die met 16 km/u rustig langs via de Mekong Rivier stroomopwaarts naar Pakbeng vaart. Dit was een prima tocht, was het niet dat we achterin zaten, langs een brullende motor die aan zijn formaat te zien uit een vrachtwagen afkomstig was. Maar met oordoppen in was het wel te doen. Het uitzicht was heel mooi, met aan beide zijden begroeide bergen met verdwaalde hutjes en grazende waterbuffels. De helft van deze buffels waren trouwens wit. We zijn er niet achtergekomen of het albino's waren, al waren dat er wel heel veel voor, of dat het een ander soort was. Maar ze waren in ieder geval heel bijzonder. Vooral als ze helemaal onder water stonden, met alleen hun kop boven het water uit. En zo zijn we de 14e de hele dag onderweg geweest. Halverwege werd er eten gemaakt op de boot, al hadden we niet door dat dat bij het ticket in zat. En met ons alle andere westerlingen op de boot, wat ongeveer de helft van de boot was. De lokalen wisten dit schijnbaar wel, want die schoten allemaal overeind en verdrukten elkaar achter op de boot bij een bar waar drinken verkocht werd. Na een kwartier liepen ze lachend weer terug naar hun stoelen, waarbij er een zei: 'There is food'. Dit food was één gebakken vis van net 10 centimeter en één schaaltje met witte rijst. We keken elkaar aan met een blik die grofweg neer kwam op 'Beetje associaal is het wel, eigen volk eerst en dan de restjes aan de toeristen geven', maar voor we de kans kregen hadden 3 Duitse backpackers de rest al naar binnen gewerkt. We hadden niet op eten gerekend en hadden daarom broodjes bij, dus het maakte ons niet uit, maar sociaal is anders. Rond 19.00u meerde de boot aan in Pakbeng, in the middle of nowhere. Pakbeng is één straat, is niet aangesloten op een electriciteitsnetwerk en bestaat alleen omdat de slow-boat hier stopt onderweg tussen Luang Prabang en Huay Xai. Nadat we de boot af waren stonden er 4 of 5 vrouwen klaar, ieder met een bord met foto's van hotelkamers. Na de goedkoopste gekozen te hebben liepen we met haar mee naar het hotel, 100 meter verderop. Na de backpacks op de kamer gedropt te hebben en een bord fried rice gegeten te hebben duurde het niet lang voor we in ons bedje lagen. We bleven 2 nachten in Pakbeng, dus morgen uitgebreid uitslapen.
Hier kwam alleen weinig van terecht, want de volgende dag werd er goed bedoeld op onze deur geklopt om 07.30u, zodat we de boot niet zouden missen. Het was blijkbaar niet de normale gang van zaken om 2 nachten in Pakbeng te blijven. Na door de deur heen uitgelegd te hebben dat we geen boot hadden die dag was het weer rustig. Dus heerlijk 'uitgeslapen' tot 07.30u. Na een lauwe douche bestond de rest van de dag uit ontbijt, lamballen, lunch, serie kijken, avondeten en slapen.
De 16e ging onze boottocht naar Huay Xai door met nog een volle dag op de boot. Dit keer bepaalde we zelf hoelaat we bij de boot waren en zorgden dat we 1,5 uur voor vertrek aanboord waren. Helemaal voor in, ver weg van de motor. een klein uur later kwam de rest van de toeristen ook aan boord en op het laatste moment ook de lokalen die naar Huay Xai gingen. Al snel kwamen we aan de praat met een Nederlands meisje, Dagmar, waar we de hele weg mee hebben zitten praten. 08.30u vertrokken we, de snelstromende Mekong Rivier verder op. Het duurde niet lang voordat de Franse vrouw die naast Tessa zat besloot te gaan liggen en daarmee zo ongeveer bij Tessa op schoot lag met de grote (lelijke) nep bloemen in haar haar. Haar man zag dat Tessa er niet van gediend was en zei dit tegen haar, waarop ze op een andere rij stoelen ging liggen. Er waren meer dan genoeg stoelen vrij. Wij zette daarna onze 2 kleine rugzakken op de stoel naast Tessa en gingen verder met genieten van het uitzicht. Maar een uur later was mevrouw bloem-hoofd terug. Ze gooide onze tassen op de grond en ging weer met haar plastic nep bloemen bij Tessa op schoot liggen. Dus Tessa: 'Did you pay for all these seats?!'. 'I was here first!' was haar reactie. Dus Tessa deed het enige wat je kan doen in zo'n situatie. Ze schoof haar stoel, die niet vast stond, 20 centimeter weg van de stoelen waar mevrouw bloem-hoofd op lag en zette de tassen met overtuigingskracht tussen haar stoel en die van mevrouw bloem-hoofd, midden door de hoofdtooi van de Franse heen. Daar reageerde ze niet meer op. En zo voeren we verder, met een bufferzone van 20 centimeter tussen beide kampen. De rest van de tocht ging vrij snel voorbij, vooral omdat we vrijwel constant met Dagmar aan het praten waren. Halverwege vroeg Tessa met een verschrikt gezicht wat er langs kwam drijven. In eerste instantie dachten we dat het ronde grote ding een stuk hout was, maar het bleek armen en benen te hebben. Het was een opgezwollen lijk dat op de rivier dreef. Aan een van de bemanningsleden van de boot vroegen we of de persoon die we zagen drijven dood was. Nee die was niet dood, die was aan het slapen, aldus de bemanning. Even voor het beeld: de Mekong Rivier is een snelstromende rivier met veel stroomversnellingen, onderstromen, rotspartijen en draaikolken. Dus 'lekker rond dobberen' is niet mogelijk. De bevestiging dat het een persoon was en geen stuk hout was genoeg informatie: dit moest een lijk zijn geweest. We hadden al van iemand gehoord dat hij een aantal jaren terug een lijk had zien drijven in de Mekong Rivier, maar we dachten dat het een extreme uitzondering was. Maar nu weten we niet meer hoe vaak dit voorkomt.
Om 17.30u, anderhalf uur later dan verwacht, zijn we in Huay Xai aangekomen. Nog even heel langzaam de koffers bij elkaar zoeken om de Fransen maar zo veel mogelijk op te houden en we stonden aan land. Onze laatste bestemming in Laos.
Foto's: NotAllWhoWanderAreLost5.waarbenjij.nu
Vanuit Luang Prabang naar Thailand is de meest gebruikte grensovergang die bij Huay Xai, tussen Noord-Laos en Noord-Thailand, via de Fourth Friendship Bridge. Om bij deze grensovergang te komen kan je kiezen tussen 13 uur tussen de bergen slingeren in een mini-van, 8 uur stuiteren op een fast-boat, of 10 +8 uur met de slowboat, onderbroken met een overnachting in Pakbeng. Wij kozen voor de slow-boat. Dit is een lange boot die met 16 km/u rustig langs via de Mekong Rivier stroomopwaarts naar Pakbeng vaart. Dit was een prima tocht, was het niet dat we achterin zaten, langs een brullende motor die aan zijn formaat te zien uit een vrachtwagen afkomstig was. Maar met oordoppen in was het wel te doen. Het uitzicht was heel mooi, met aan beide zijden begroeide bergen met verdwaalde hutjes en grazende waterbuffels. De helft van deze buffels waren trouwens wit. We zijn er niet achtergekomen of het albino's waren, al waren dat er wel heel veel voor, of dat het een ander soort was. Maar ze waren in ieder geval heel bijzonder. Vooral als ze helemaal onder water stonden, met alleen hun kop boven het water uit. En zo zijn we de 14e de hele dag onderweg geweest. Halverwege werd er eten gemaakt op de boot, al hadden we niet door dat dat bij het ticket in zat. En met ons alle andere westerlingen op de boot, wat ongeveer de helft van de boot was. De lokalen wisten dit schijnbaar wel, want die schoten allemaal overeind en verdrukten elkaar achter op de boot bij een bar waar drinken verkocht werd. Na een kwartier liepen ze lachend weer terug naar hun stoelen, waarbij er een zei: 'There is food'. Dit food was één gebakken vis van net 10 centimeter en één schaaltje met witte rijst. We keken elkaar aan met een blik die grofweg neer kwam op 'Beetje associaal is het wel, eigen volk eerst en dan de restjes aan de toeristen geven', maar voor we de kans kregen hadden 3 Duitse backpackers de rest al naar binnen gewerkt. We hadden niet op eten gerekend en hadden daarom broodjes bij, dus het maakte ons niet uit, maar sociaal is anders. Rond 19.00u meerde de boot aan in Pakbeng, in the middle of nowhere. Pakbeng is één straat, is niet aangesloten op een electriciteitsnetwerk en bestaat alleen omdat de slow-boat hier stopt onderweg tussen Luang Prabang en Huay Xai. Nadat we de boot af waren stonden er 4 of 5 vrouwen klaar, ieder met een bord met foto's van hotelkamers. Na de goedkoopste gekozen te hebben liepen we met haar mee naar het hotel, 100 meter verderop. Na de backpacks op de kamer gedropt te hebben en een bord fried rice gegeten te hebben duurde het niet lang voor we in ons bedje lagen. We bleven 2 nachten in Pakbeng, dus morgen uitgebreid uitslapen.
Hier kwam alleen weinig van terecht, want de volgende dag werd er goed bedoeld op onze deur geklopt om 07.30u, zodat we de boot niet zouden missen. Het was blijkbaar niet de normale gang van zaken om 2 nachten in Pakbeng te blijven. Na door de deur heen uitgelegd te hebben dat we geen boot hadden die dag was het weer rustig. Dus heerlijk 'uitgeslapen' tot 07.30u. Na een lauwe douche bestond de rest van de dag uit ontbijt, lamballen, lunch, serie kijken, avondeten en slapen.
De 16e ging onze boottocht naar Huay Xai door met nog een volle dag op de boot. Dit keer bepaalde we zelf hoelaat we bij de boot waren en zorgden dat we 1,5 uur voor vertrek aanboord waren. Helemaal voor in, ver weg van de motor. een klein uur later kwam de rest van de toeristen ook aan boord en op het laatste moment ook de lokalen die naar Huay Xai gingen. Al snel kwamen we aan de praat met een Nederlands meisje, Dagmar, waar we de hele weg mee hebben zitten praten. 08.30u vertrokken we, de snelstromende Mekong Rivier verder op. Het duurde niet lang voordat de Franse vrouw die naast Tessa zat besloot te gaan liggen en daarmee zo ongeveer bij Tessa op schoot lag met de grote (lelijke) nep bloemen in haar haar. Haar man zag dat Tessa er niet van gediend was en zei dit tegen haar, waarop ze op een andere rij stoelen ging liggen. Er waren meer dan genoeg stoelen vrij. Wij zette daarna onze 2 kleine rugzakken op de stoel naast Tessa en gingen verder met genieten van het uitzicht. Maar een uur later was mevrouw bloem-hoofd terug. Ze gooide onze tassen op de grond en ging weer met haar plastic nep bloemen bij Tessa op schoot liggen. Dus Tessa: 'Did you pay for all these seats?!'. 'I was here first!' was haar reactie. Dus Tessa deed het enige wat je kan doen in zo'n situatie. Ze schoof haar stoel, die niet vast stond, 20 centimeter weg van de stoelen waar mevrouw bloem-hoofd op lag en zette de tassen met overtuigingskracht tussen haar stoel en die van mevrouw bloem-hoofd, midden door de hoofdtooi van de Franse heen. Daar reageerde ze niet meer op. En zo voeren we verder, met een bufferzone van 20 centimeter tussen beide kampen. De rest van de tocht ging vrij snel voorbij, vooral omdat we vrijwel constant met Dagmar aan het praten waren. Halverwege vroeg Tessa met een verschrikt gezicht wat er langs kwam drijven. In eerste instantie dachten we dat het ronde grote ding een stuk hout was, maar het bleek armen en benen te hebben. Het was een opgezwollen lijk dat op de rivier dreef. Aan een van de bemanningsleden van de boot vroegen we of de persoon die we zagen drijven dood was. Nee die was niet dood, die was aan het slapen, aldus de bemanning. Even voor het beeld: de Mekong Rivier is een snelstromende rivier met veel stroomversnellingen, onderstromen, rotspartijen en draaikolken. Dus 'lekker rond dobberen' is niet mogelijk. De bevestiging dat het een persoon was en geen stuk hout was genoeg informatie: dit moest een lijk zijn geweest. We hadden al van iemand gehoord dat hij een aantal jaren terug een lijk had zien drijven in de Mekong Rivier, maar we dachten dat het een extreme uitzondering was. Maar nu weten we niet meer hoe vaak dit voorkomt.
Om 17.30u, anderhalf uur later dan verwacht, zijn we in Huay Xai aangekomen. Nog even heel langzaam de koffers bij elkaar zoeken om de Fransen maar zo veel mogelijk op te houden en we stonden aan land. Onze laatste bestemming in Laos.
Foto's: NotAllWhoWanderAreLost5.waarbenjij.nu
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
