Koude douche / Mekong Delta

16 januari zijn we (uiteraard weer met de motor) in Ben Tre aangekomen. Via internet waren alleen de (volgens onze standaard) dure hotels te vinden, dus we zijn zonder boeking willekeurige hotels afgereden in Ben Tre. Dit viel een beetje tegen, dus maar bij een toeristenbureau'tje gevraagd. Daar konden ze een guesthouse aanraden van 2 keer ons budget en verder niks. Toen we zeiden dat het te duur was, was hij beledigd en begon hij met een geforseerde lach Vietnamees tegen me te praten. Ik weet niet wat hij zei, maar de beste inschatting is dat het niet bijzonder positief was. Dus doorgereden en 15 minuten later stonden we voor een klein, eenvoudig hotel. Hele aardige mensen en goede prijs, helemaal prima. Zoals overal waar we met de motor aankomen: eerst douchen. Maar dan zonder warm water, want de zon was die dag niet sterk genoeg geweest om door middel van een zonneboiler het water voldoende op te warmen. Maar we bleven hier toch maar één nacht, dus geen punt. Daarna zijn we een restaurantje gaan zoeken, wat in het niet toeristische Ben Tre lastig bleek. Of eigenlijk was restaurantjes vinden niet moeilijk, maar werd het pas moeilijk als je de criteria 'Engelse kaart' gebruikt. Tot het begon te regenen. Toen veranderden de criteria naar: eten en binnen zitten. Dit was een stuk makkelijker en al snel zaten we in een willekeurig restaurantje (lees: motor van de weg gooien, op de standaard zetten en rennen voor je zakgeld naar de dichtsbijzijnde stapel noodlekommen). Daar liet de vriendelijke óbster (vrouwelijke ober) ons een voor ons onleesbare kaart zien. Tijd voor het 'Point It'-boekje. Hadden we die al uitgelegd?

Intermezzo: Het 'Point It'-boekje is een klein boekje dat we van Hans en Ria gekregen hebben met daarin afbeeldingen van alles dat je maar nodig zou kunnen hebben op reis, ingedeeld per onderwerp. Dus hoofdstuk 1 is bijvoorbeeld vervoer, waarin foto's staan van een auto, taxi, metro, trein, vliegtuig, tuktuk, boot, fiets, motor, bus, etc. En daarbij foto's om vervoersmiddelen nog specifieker aan te kunnen duiden, zoals een gewone bus of slaapbus, of een tweede of derde klasse trein, allemaal in afbeeldingen. Dit gaat in het 2e hoofdstuk verder met foto's van alle mogelijke groenten, fruit, vlees, etc. Dus al met al een ideaal boekje om te communiceren zonder de taal te spreken.

Terug naar Ben Tre, we zaten in een klein Vietnamees restaurantje naar een Vietnamese menukaart te staren. Dus in het 'Point It'-boekje noodles aangewezen en een omelet. Verras ons. 10 minuten later kregen we 2 borden met noodles, gewokte groenten en daar bovenop een omelet. Heerlijk gegeten! Eigenlijk onzin dat we nog naar Engelse menu's zoeken. Tot we terugdenken aan de koppen noodles met bloedworst en hele stukken ondefinieerbaar vlees, dan weten we weer waarom Engelse menukaarten toch wel handig zijn.

De volgende dag (17 jan) zijn we vanuit Ben Tre naar Tra Vinh gereden, wat verder zuidelijk ligt. Weer via kleine wegen, al was dat op dit stuk lastiger, waardoor we nog stukken tussen de bussen reden. Onderweg zijn we in Mo Cay gestopt om te lunchen, ondanks dat we maar 70 kilometer hoefden te rijden. Mo Cay bleek een markt waar omheen huizen stonden. De markt was volgens ons het hele bestaansrecht van het dorp. Daar hebben we aan het water onze stokbroden met jam gegeten. Toen we het op hadden kwam een man vragen naar hoe 2 buitenlanders in Mo Cay terecht kwamen. Hij was heel geïnteresseerd in onze reis en vond vooral de manier van reizen met de motoren heel leuk. Voor we afscheid namen zei hij tussen neus en lippen door nog dat waar we zaten te eten zo vredig was, al helemaal gezien er tientallen jaren geleden nog flink over en weer geschoten werd met de andere kant van de rivier. Het was pas toen we weer op de motor zaten dat we realiseerden wat hij eigelijk zei. Hij doelde uiteraard op de Vietnam Oorlog. Dit bevestigde weer dat de oorlog pas heel kort geleden geëindigd is. Heftig als je er zo over nadenkt, helemaal omdat wij er nu zo doodleuk doorheen rijden, alsof er niks gebeurd is. Na Mo Cay waren we in een half uur in Tra Vinh. Of eigenlijk 8 kilometer buiten Tra Vinh. We hadden een hotel gevonden in de rijstvelden, buiten de bewoonde wereld. Dit bleek een perfecte plek te zijn, want het was rustig, lag tussen het groen en de eigenaar was heel aardig. Daar de spullen gedropt en even gezeten voor we Tra Vinh in gingen. En warm douchen, na de koude douche in Ben Tre. Of dat dachten we, maar de douche had maar 2 opties: water of geen water. Dus geen warme douche. Maar het is 28 graden buiten, dus echt last van de kou heb je niet. Toen we daarna met de motor naar Tra Vinh wouden gaan, werden we tegengehouden door de receptionist. We moesten eerst even een zelf gemaakt ijsje eten. Nomnomnom! Het was een plastic zakje met bevroren durian-fruit-sap, denken we. Hele aparte smaak, maar heel lekker! Ik zou er 2 dagen later verschillende keren door op de wc eindigen, maar dat weet je niet als je het aanneemt. En we weten dat we alleen verpakt ijs mogen eten, maar er zat een plastic zakje omheen, dat telt ook toch? Daarbij, met de grote lach waarmee we ze aangeboden kregen kan niemand 'nee' zeggen. Na het ijsje zijn we met de motor naar Tra Vinh gereden. Volgens de Lonely Planet een van de mooiste stadjes in de Mekong Delta. Hier waren we het niet mee eens, want of er is nog een Tra Vinh ergens, of het oude centrum is heel sterk veranderd in de afgelopen 2 jaar (onze Lonely Planet is 2 jaar oud), maar op een aantal hele mooie gebouwen na vonden wij Tra Vinh niet geweldig. De paar mooie gebouwen die er wel waren, waren voornamelijk Cambodjaanse tempels. Chinese tempels zijn uitbundig versierd en gekleurd, maar Cambodjaanse nog veel meer! Alles is versierd en overal decoraties met veel detail. Geweldige gebouwen! Als dit het soort tempels is dat ons te wachten staat in Cambodja dan beloofd dat wat! We zijn 2 tempels ingeweest van de geplande 4, want het duurde langer dan gepland om ze te bekijken. Verder hebben we een tijdje staan kijken bij een Adams-Family-achtig gebouw waar we bij uit kwamen toen we door het centrum liepen. Het was een in grijstinten geverfde rijtjeswoning van maar 5 meter breed. Wat trouwens heel normaal is in Vietnam, dat de gebouwen smal zijn. Veel gebouwen zijn maar 4 of soms slechts 3 meter breed, maar wel 5 etages hoog. Maar dit gebouw was in de stijl van oude Franse villa's (ik ben heel slecht in architectonische stijlen bij naam noemen). De voor ons de meest toepasselijke omschrijving was Adams-Family-achtig huis, maar dan als rijtjeshuis ertussen gepropt. Heel aparte plek voor zo'n stijl gebouw. Toen we 's avonds na een kop noodles weer terug in het hotel waren was het al donker. We kwamen er langzaam achter dat ons reistempo door de Mekong Delta misschien toch iets te hoog was om overal rustig te kunnen kijken. Maar 27 januari staan Wim, Koen en Tamara in Phnom Penh en wij willen tussen Tra Vinh en Phnom Penh nog van alles zien dus het reistempo moest maar even wat hoger. Bijslapen gaat in Cambodja wel weer. Of daar gaan we vanuit.

De volgende dag (18 jan) was het tijd om naar Can Tho te rijden, de grootste stad in de Mekong Delta en de plaats waar alles bij elkaar komt wat betreft handel per boot. Dit betekent dat veel van de boeren in de Mekong Delta hun oogst per boot naar Can Tho brengen en het daar verkopen. De ruim 80 kilometer hebben we via de fietsroute gedaan, wat de eerste 5 kilometer bestond uit smalle verharde weggetjes tussen rijstvelden door, precies wat we in gedachte hadden. Tot we op een willekeurig punt rechtsaf moesten waar, voor zo ver we konden zien alleen maar bomen waren langs een riviertje. Maar toen we nog een keer keken bleek er een pad te zijn. Dus wij met onze motoren met backpacks de bush-bush in. Het onverharde pad bleek langs de rivier te lopen, langs een paar rieten huisjes waar stuk voor stuk hoofden uit te voorschijn kwamen om te kijken wie die herrie maakte als we langs reden. Oudere mensen keken ons verdwaasd aan als we langs reden, kinderen zwaaiden, lachten en riepen naar ons, jonge kinderen leken eerder bang. Het was alsof je 100 jaar terug de tijd in ging bij die ene afslag van de verharde weg af. Soms even afremmen voor een loslopende koe, één keer aan de kant voor een tegenligger, maar verder waren we de enige op de 'weg', dwars door de vorige eeuw. Helaas was deze weg maar 10 kilometer lang en was de rest van de route wel weer verhard, maar met uitzicht op bossen en rijstvelden was dat ook geen straf. En het schoot wat beter op, want met 15 kilometer per uur over een stoffige weg stuiteren lijkt 80 kilometer veel langer dan wanneer je met 35 over enigszins oké asfalt rijdt. Net na de middag kwamen we in Can Tho bij ons hostel aan. We zoeken nu steeds een hotel op op Booking.com, boeken het niet en rijden er gewoon heen, voor het geval we de route last-minute aanpassen. Zo vonden we ook ons hostel, wat meer op een resort leek eigenlijk, in Can Tho. Het bestond uit bungalows op palen aan het water. Hangmat voor de deur, net buiten het centrum, helemaal prima! Na ingecheckt te hebben zijn we even in de hangmatten gaan liggen, wat uiteraard in 1,5u slapen eindigde. Dus tot zo ver de planning van die dag. Rond 16.30u zijn we toch maar naar Can Tho centrum gereden, hebben daar 2 tempeltjes bekeken (lees: we hebben er met slaperig hoofd een foto gemaakt om het maar af te kunnen vinken) en hebben ergens wat gegeten, om vervolgens terug naar onze bungalow te gaan om verder te slapen.

Dus wat doe je dan als je duidelijk bij moet slapen? Precies, een tour boeken naar de floating market die om 06.00u vertrekt. Prima plan dachten we zo. Dus 05.30u (19 jan) stonden we niet zo fris en fruitig naast ons bed, klaar voor een 3 uur durende tour per boot. Stipt 06.00u (even voor het beeld: nog voor zonsopkomst) stapten we een klein bootje in samen met een gids en iemand die met de buitenboordmotor overweg kon. De gids was heel aardig, hij praatte honderd uit. In ieder geval tegen mij, tegen Tessa werd niks gezegd. Het was alsof hij niet door had dat hij een tour voor 2 mensen aan het doen was. Dit is al verschillende keren voorgekomen. In Vietnam en Nepal vooral. Verkopers die Tessa niet erkennen of haar zelfs afsnijden om mij hun spullen te laten zien. We zijn er nog niet achter of dit iets zegt over de rolverdeling tussen man en vrouw of dat er iets anders achter zit. Wat ook typisch is, en waarvan we denken dat het in dezelfde categorie zit, is dat wanneer mensen Tessa op de motor zien stappen de mannen soms raar opkijken. Van vrouwen komt daarentegen soms juist gejoel en gelach als ze Tessa zien rijden. Alsof ze haar op de motor als een soort girl-power statement zien. De leukste reacties zijn trouwens wanneer Tessa rijdt en ik achterop zit, wat we doen als we zonder backpacks even het centrum in rijden vanuit het hotel bijvoorbeeld. Dan staat iedereen te kijken alsof we iets helemaal fout doen of alsof ze er niks van snappen. Maar zo zaten we dus in de boot met de Tessa-niet-erkennende-en-daarmee-heel-frustrerende-gids op weg naar de floating market. Onderweg vertelde hij ons (lees: mij) dat de grote boten van de boeren (waarbij 'groot' een meter of 15 was) iedere morgen naar Can Tho varen om hun oogst aan de kleine boten te verkopen (klein is dan zo'n 7-8 meter). Die kleine boten verkopen het dan weer aan winkels of direct aan de mensen/toeristen. We hadden gehoopt op een pittoresk beeld van kleine roeibootjes in mooie kleuren met vriendelijke mensen die heerlijk fruit verkopen aan de nieuwsgierige toeristen die tijdens de prachtige zonsopgang in alle rust langs komen dobberen met hun vriendelijke gids en zo een lekker ontbijtje bij elkaar zoeken in deze gezellige activiteit op het water. Wat we zagen was meer groothandel waarbij voornamelijk watermeloenen en ananassen per honderden tegelijk van boot naar boot versleept werden, begeleid door het constante lawaai van buitenboordmotoren. Wat een heel apart en interessant beeld gaf - we hadden nog nooit zo'n manier van handel gezien - maar pittoresk was het niet. Maar het vriendelijke vrouwtje die ons vanaf haar roeibootje een lekker ontbijt verkocht was er wel. Bahn mi (broodje) met groenten, vlees en, heel belangrijk, chilisaus. Chilisaus is zo belangrijk in Vietnam dat ze het per jerrycan (5 liter) verkopen! Na de floating market en het ontbijt ging de tour verder naar de rijst-noodle fabriek. Hier werd getoond hoe rijst-noodles gemaakt worden in 3 stappen. Eerst werd de vooraf klaargemaakte zak met rijstpoeder aangelengd met water en goed gemixd. Vervolgens werden van de rijstpoedermix grote pannenkoeken gebakken. Deze werden gedurende 3 uur gedroogd in de zon en vervolgens werden ze versnipperd om er noodles van te maken. Eigenlijk heel simpel, maar leuk om te zien. Dit verklaarde ook de grote pannenkoeken die we onderweg langs de weg zagen liggen. Het waren blijkbaar mensen die hun eigen noodles maken. Hier werd ook getoond dat alles van de rijstplant gebruikt werd, want alles wat niet in de rijst-poeder ging, werd opgestookt om de pannenkoeken op te bakken. Hierna gingen we naar de laatste stop van de tour: de fruitfarm. Dit was een grote tuin met daarin verschillende fruitbomen en andere fruit dragende planten. Jammer was dat geen enkel fruitsoort rijp was, dus we zagen alleen de planten en bomen maar konden vaak moeilijk thuisbrengen welke vrucht er aan moest groeien. Behalve de dragonfruit, die is duidelijk te herkennen omdat het de enige vrucht was die aan een cactus groeit. Daarna zijn we weer terug bij onze bungalow afgezet. Het was zeker een interessante tour, maar onze verwachtingen van de floating market waren misschien wat (onrealistisch?) hoog. Na de tour zijn we in 115 kilometer naar Rach Gia gereden. Of dat gingen we doen, maar het was nog maar 09.00u uur en we hoefden pas om 12.00u uit te checken, dus eerst nog 2 uur slapen. Daarna zijn we wel naar Rach Gia gereden. Rach Gia is een vissersdorpje ten westen van Can Tho, halverwege tussen Can Tho en de Cambodjaanse grens. En hoewel de Cambodjaanse grens onze laatste 'bestemming' is in Vietnam, maakte het wel dat we er wat gezonde spanning bij hadden dat die grens steeds dichterbij kwam. De grens overgaan is geen punt, maar motoren meenemen kan soms lastig zijn. En na het hele gedoe bij de ambassade van Cambodja in Ho Chi Minh Stad zouden we blij zijn als we die grens over zijn. Maar dat was voor later, eerst nog via meer rijstvelden en kleine dorpjes naar Rach Gia rijden. De rit ging prima, alleen waren we halverwege door ons water heen. Dus wij naar een van de vele kleine restaurantjes waar ze ook flesjes drinken verkopen. Ze hadden geen water. Maar we moesten maar even wachten gebaarde een man die volgens ons helemaal niet in het restaurantje werkte. Dat bleek ook niet zo te zijn, want hij rende naar zijn vrachtwagen, haalde 2 flesjes water voor zijn voorruit weg en gaf die aan ons. Hij hoefde er niks voor, het enige wat we hem konden geven was een hand. Dus helemaal gelukkig met ons pislauwe water reden we door. Later op de middag kwamen we in Rach Gia aan. Hier kunnen we kort over zijn. Inchecken, koud douchen (alweer), bord rijst scoren, slapen, inpakken (20 jan) en uitchecken. Daarna zijn we bij een bahn mi kraampje een broodje gaan eten, waar een mannetje ons aansprak en vroeg waar we heen gingen. Daar tijdens het ontbijt met hem zitten praten en hij verzekerde ons dat we de grens zonder problemen met de motor over konden. Dus met nieuwe hoop reden we naar Ha Tien, de grensplaats met Cambodja. De 100 kilometer hebben we in één keer gereden, los van een 10 minuten chocolate chip cookie pauze (belangrijk!). Rond 13.30u waren we in Ha Tien, waar we meteen bij de ferry haven gevraagd hebben wanneer de volgende dag de boot naar Phu Quoc ging. Phu Quoc is het grootste eiland van Vietnam en ligt in het zuiden voor de kust van Cambodja. Om Phu Quoc nog mee te pikken hebben we eigenlijk vrij last minute nog besloten, wat ook maakte dat we vrij snel door de Mekong Delta moesten gaan. Bij de ferry haven zeiden ze dat er iedere dag een boot ging om 14.00u en 16.00u. Het was nog geen 14.00u, dus de boot van 16.00u moesten we makkelijk halen. Dus in plaats van één nacht in Ha Tien slapen en de volgende dag naar Phu Quoc gaan, besloten we diezelfde dag nog te gaan. Met het gevoel dat we haast hadden zijn we naar ons op Booking.com gevonden maar (gelukkig) nog niet geboekte hotel gegaan. Daar uitgelegd dat we de backpacks en één motor daar wouden laten, wat geen probleem was. Dus 2 kleine rugzakken ingepakt met wat we nodig hadden voor 3 nachten op het eiland en de rest bij de receptie afgegeven, die het in een kamer zette en ons de sleutel gaf. Dus maar weer gevraagd of we alleen voor de ene nacht hoefden te betalen die we daar zouden slapen nadat we terug kwamen van het eiland of voor alle nachten, nu de backpacks in een kamer stonden. 'Alleen die ene nacht' was het antwoord. Na het 3 keer in verschillende woordkeuze gevraagd te hebben en 3 keer bevestiging gekregen hadden dat we maar één nacht hoefden te betalen, waren we ervan overtuigd dat het goed zat. Zoals we er al eerder van overtuigd zijn geweest dat mensen ons begrepen terwijl ze dat niet deden. En zo waren we met 2 kleine zugzakjes achter op de motor geknoopt onderweg naar de ferry haven, waar we ondanks (of juist dankzij) ons gevoel van haast nog een uur konden wachten op onze ferry. Tickets kopen bleek heel eenvoudig en om 15.00u waren we klaar voor vertrek. Gelukkig hadden ze wel wat te eten, want we gingen er vanuit dat het eten op de boot duur zou zijn. Dit bleek een goed plan, want op de boot werden alleen wat koekjes verkocht en geen maaltijden. Om 15.40u kwam de ferry aan en nadat de chaos van scooters en auto's tegelijk van boord geraced waren konden wij, samen met 5 andere scooters, 2 auto's en één vrachtwagen de ferry op. Er hadden nog wel 8 vrachtwagens bij gepast, maar we hoorden op Phu Quoc dat vanwege Vietnamees Nieuwjaar (wat hetzelfde is als Chinees Nieuwjaar, maar dan in Vietnam (27 januari)) veel mensen terug naar familie gingen en daarom de ferry terug naar het vaste land veel voller is dan degene naar het eiland toe. En zo parkeerden we onze motor op de ferry, haalden de tassen eraf en gingen samen met alle andere passagiers (lees: alle 10) in de ruimte met zitplaatsen zitten, die ruimte bood voor zeker 200 man. 4 uur later zouden we aankomen op Phu Quoc, dus voor nu zitten en ontspannen.

Foto's: NotAllWhoWanderAreLost5.waarbenjij.nu . Dus nummer 5, blog 4 zit vol, nu staan de foto's op blog 5. Vijf. Kan iedereen de foto's vinden? Jawel toch? Goedzo! Anders horen we het wel neem ik aan. Masr in ieder geval: vanaf hier staan de foto's op blog 5.