Nee joh we fietsen wel naar Cambodja / Ho Chi Minh
Blijf op de hoogte en volg Daan en Tessa
15 Januari 2017 | Vietnam, Ho Chi Minhstad
We waren moe, hadden nergens meer zin in na 190 kilometer stofhappen op de motor, maar na aankomst in Ho Chi Minh Stad (14 jan) moesten we nog even een visum voor Cambodja regelen. Alle bronnen die we gevonden hadden, inclusief de receptionist in Ho Chi Minh, zeiden dat het simpel was. Dus wij op de motor naar de Cambodjaanse ambassade, die dicht was op zaterdag en met 20 minuten waren we weer in het hostel. Tot zo ver dat plan. Dus toen maar het beste alternatief gevonden, namelijk douchen, op bed neerploffen en niet meer overeind komen. Oja en besluiten maandag nog eens te proberen het visum te krijgen, ook belangrijk. 's Avonds hebben we een vegetarisch restaurant gevonden waar we, na de KFC in Phan Thiet, onze groente-voorraad weer aangevuld hebben. Weer terug in het hostel spraken we een Nederlander wiens reis flink tegen zat. Hij was in Bangkok zijn bankpas en telefoon kwijtgeraakt (verloren of gestolen weten we niet) en toen hij van Bangkok naar Ho Chi Minh Stad gevlogen was, was zijn backpack niet meegekomen. Dus hij zat met alleen zijn handbagage in het hostel wanhopig bericht van de luchtvaartmaatschappij af te wachten. Heel sneu voor hem, vooral omdat hij er niks aan kon doen (in ieder geval aan het verliezen van zijn backpack), maar voor ons een waarschuwing onze belangrijke spullen ten alle tijden bij ons te hebben. Dit deden we al, maar na dit verhaal hebben we de geheugenkaartjes met alle foto's van de reis in de portomonnee gedaan. Die zijn waardevoller dan de backpacks.
De 15e stonden we met regen op. Wat niet motiveerde om op te staan, maar dat maakte niet uit, want het enige op de planning was het Remnants War Museum en daarvoor had je maar 2 uur nodig hadden we gehoord. Na een rustige maar regenachtige ochtend besloten we om 14.00u toch maar aan te lopen naar het museum, want droog werd het toch niet. 20 minuten later en een liter regenwater zwaarder kwamen we bij het museum. Van buiten deed het ons denken aan het Oorlogsmuseum in Overloon, vanwege de tanks en vliegtuigen die er voor de ingang stonden. Binnen hield alle gelijkenis op. De derde etage vertelde in woord en beeld over het begin van de Vietnam Oorlog, een periode waarin Frankrijk zich uit Vietnam terug trok en Amerika het voor en na over probeerde te nemen. De 2e etage ging over de periode tijdens de oorlog. De loop van de oorlog, de bombardementen, maar vooral het gebruik van Agent Orange. Dit is een giftige stof die met vaten tegelijk over de oerwouden van Vietnam werd gesproeid, zodat de bomen hun bladeren verloren en de dorpen zichtbaar werden voor bombardementen. Hoe gruwelijk dit ook was voor mens en natuur, het gruwelijkste was een bij-effect van deze stof. Het zorgde namelijk voor vergroeiingen in de mensen die ermee in aanraking kwamen, hun kinderen, diens kinderen, de 3e en nu de ondertussen bij de 4e generatie. Dit deel van het museum bestond uit alleen maar foto's, waarvan sommige zo indrukwekkend dat ik hele stukken overgeslagen heb. De ellende die daar is aangericht is onvoorstelbaar. Dit was na een aantal jaar voor de rest van de wereld, inclusief Amerika zelf, ook duidelijk, want op de begane grond stonden foto's van protestacties die er geweest waren. Bijna ieder land heeft geprotesteerd en gepleit voor het beëindigen van de Vietnam Oorlog. Waarvan de meeste protesten in Amerika. We wisten weinig van de Vietnam Oorlog voor we in Vietnam kwamen, maar het is een stuk heftiger en gruwelijker dan we vooraf dachten.
's Maandags (16 jan) hebben we onze backpacks (weer) in de ondertussen aan het verslijten containerzakken gedaan. Deze beschermen de backpacks tegen stof, regen en opspattend modder. En de lichtblauwe kleur maakt dat we met bril, bandana en helm toch herkenbaar zijn voor onszelf. Vervolgens zijn we opnieuw naar de Cambodiaanse ambassade gegaan. Deze was nu wel open. Daar moesten wat papieren ingevuld worden, waarbij we terloops aan een medewerker vroegen of het geen probleem was om met een motor de grens over te gaan. Hij keek ons even raar aan, zei dat hij het niet wist en ging door met zijn werk. Dus wij: meneer, even aandacht, ons volledige reisplan hangt af van of we met de motor de grens over kunnen, dus denk even dieper na. Dit is even belangrijk! 'By bicycle is no problem'. Dat is fijn, als we fietsen zouden hebben! We hebben motoren, even focussen graag! 'I don't know if it is okay for bike'. Oke, geen probleem, dan vragen we het wel aan degene die er verstand van hebben, bijvoorbeeld bij de ambassade van het land waar we heen willen. O nee wacht, dat is hier! Als jij het niet weet, wie dan wel?! Dus wij gingen zonder visum bij de ambassade weg. Het mag duidelijk zijn dat wat hier staat niet allemaal hardop tegen de medewerker van de ambassade gezegd is, want anders krijg je helemaal geen visum meer. Maar je kan het visum ook online aanvragen, of aan de grens kopen, dus er zijn nog andere mogelijkheden. Dus daarna op naar de Mekong Delta! Voor degene die nu niet direct een landkaart bij de hand hebben: de Mekong Rivier stroomt vanuit Cambodja door Zuid-Vietnam naar zee. Maar niet voor deze in verschillende kleinere rivieren vertakt, waardoor het hele gebied ten zuiden van Ho Chi Minh Stad doorzeefd is van rivieren, riviertjes en beekjes. Dit maakt dat er veel rijstvelden zijn, afgewisseld met tropische bossen. Al met al heel geschikt om doorheen te reizen met, ik noem maar wat, een motor. Maar voor we de Mekong Delta in gingen moesten we eerst Ho Chi Minh Stad uit. Dus toeterend, scooters ontwijkend en verlangend naar een stukje rijden zonder steeds op de rem te hoeven reden we de stad uit. Daarna nog 70 kilometer snelweg (de laatste 70 in Vietnam!!) en op naar Ben Tre. Ben Tre ligt zo'n 85 kilometer buiten Ho Chi Minh Stad, dus de snelweg maakte dat we vrij snel opschoten. De laatste 15 kilometer begonnen we met een lunch in My Tho, onze eerste stop in de Mekong Delta. My Tho wist zelf ook dat het de eerste Mekong-Delta-stop was van veel toeristen, want nog voor we van de motor af stapten hadden we al een guesthouse en een riviertocht aangeboden gekregen. Het plaatsje stelde weinig voor, niet echt sfeervol, maar ze hadden eten, dus helemaal geschikt voor ons. Na een bord rijst gingen we onze eerste grote rivier over, en met 'groot' bedoel ik 1,5 kilometer breed! Dit was een van de breedste stukken van de Mekong Rivier. Vervolgens zijn we, met de navigatie op 'fiets-stand' via kleine weggetjes tussen de bossen door naar Ben Tre gereden.
Foto's: NotAllWhoWanderAreLost4.waarbenjij.nu
De 15e stonden we met regen op. Wat niet motiveerde om op te staan, maar dat maakte niet uit, want het enige op de planning was het Remnants War Museum en daarvoor had je maar 2 uur nodig hadden we gehoord. Na een rustige maar regenachtige ochtend besloten we om 14.00u toch maar aan te lopen naar het museum, want droog werd het toch niet. 20 minuten later en een liter regenwater zwaarder kwamen we bij het museum. Van buiten deed het ons denken aan het Oorlogsmuseum in Overloon, vanwege de tanks en vliegtuigen die er voor de ingang stonden. Binnen hield alle gelijkenis op. De derde etage vertelde in woord en beeld over het begin van de Vietnam Oorlog, een periode waarin Frankrijk zich uit Vietnam terug trok en Amerika het voor en na over probeerde te nemen. De 2e etage ging over de periode tijdens de oorlog. De loop van de oorlog, de bombardementen, maar vooral het gebruik van Agent Orange. Dit is een giftige stof die met vaten tegelijk over de oerwouden van Vietnam werd gesproeid, zodat de bomen hun bladeren verloren en de dorpen zichtbaar werden voor bombardementen. Hoe gruwelijk dit ook was voor mens en natuur, het gruwelijkste was een bij-effect van deze stof. Het zorgde namelijk voor vergroeiingen in de mensen die ermee in aanraking kwamen, hun kinderen, diens kinderen, de 3e en nu de ondertussen bij de 4e generatie. Dit deel van het museum bestond uit alleen maar foto's, waarvan sommige zo indrukwekkend dat ik hele stukken overgeslagen heb. De ellende die daar is aangericht is onvoorstelbaar. Dit was na een aantal jaar voor de rest van de wereld, inclusief Amerika zelf, ook duidelijk, want op de begane grond stonden foto's van protestacties die er geweest waren. Bijna ieder land heeft geprotesteerd en gepleit voor het beëindigen van de Vietnam Oorlog. Waarvan de meeste protesten in Amerika. We wisten weinig van de Vietnam Oorlog voor we in Vietnam kwamen, maar het is een stuk heftiger en gruwelijker dan we vooraf dachten.
's Maandags (16 jan) hebben we onze backpacks (weer) in de ondertussen aan het verslijten containerzakken gedaan. Deze beschermen de backpacks tegen stof, regen en opspattend modder. En de lichtblauwe kleur maakt dat we met bril, bandana en helm toch herkenbaar zijn voor onszelf. Vervolgens zijn we opnieuw naar de Cambodiaanse ambassade gegaan. Deze was nu wel open. Daar moesten wat papieren ingevuld worden, waarbij we terloops aan een medewerker vroegen of het geen probleem was om met een motor de grens over te gaan. Hij keek ons even raar aan, zei dat hij het niet wist en ging door met zijn werk. Dus wij: meneer, even aandacht, ons volledige reisplan hangt af van of we met de motor de grens over kunnen, dus denk even dieper na. Dit is even belangrijk! 'By bicycle is no problem'. Dat is fijn, als we fietsen zouden hebben! We hebben motoren, even focussen graag! 'I don't know if it is okay for bike'. Oke, geen probleem, dan vragen we het wel aan degene die er verstand van hebben, bijvoorbeeld bij de ambassade van het land waar we heen willen. O nee wacht, dat is hier! Als jij het niet weet, wie dan wel?! Dus wij gingen zonder visum bij de ambassade weg. Het mag duidelijk zijn dat wat hier staat niet allemaal hardop tegen de medewerker van de ambassade gezegd is, want anders krijg je helemaal geen visum meer. Maar je kan het visum ook online aanvragen, of aan de grens kopen, dus er zijn nog andere mogelijkheden. Dus daarna op naar de Mekong Delta! Voor degene die nu niet direct een landkaart bij de hand hebben: de Mekong Rivier stroomt vanuit Cambodja door Zuid-Vietnam naar zee. Maar niet voor deze in verschillende kleinere rivieren vertakt, waardoor het hele gebied ten zuiden van Ho Chi Minh Stad doorzeefd is van rivieren, riviertjes en beekjes. Dit maakt dat er veel rijstvelden zijn, afgewisseld met tropische bossen. Al met al heel geschikt om doorheen te reizen met, ik noem maar wat, een motor. Maar voor we de Mekong Delta in gingen moesten we eerst Ho Chi Minh Stad uit. Dus toeterend, scooters ontwijkend en verlangend naar een stukje rijden zonder steeds op de rem te hoeven reden we de stad uit. Daarna nog 70 kilometer snelweg (de laatste 70 in Vietnam!!) en op naar Ben Tre. Ben Tre ligt zo'n 85 kilometer buiten Ho Chi Minh Stad, dus de snelweg maakte dat we vrij snel opschoten. De laatste 15 kilometer begonnen we met een lunch in My Tho, onze eerste stop in de Mekong Delta. My Tho wist zelf ook dat het de eerste Mekong-Delta-stop was van veel toeristen, want nog voor we van de motor af stapten hadden we al een guesthouse en een riviertocht aangeboden gekregen. Het plaatsje stelde weinig voor, niet echt sfeervol, maar ze hadden eten, dus helemaal geschikt voor ons. Na een bord rijst gingen we onze eerste grote rivier over, en met 'groot' bedoel ik 1,5 kilometer breed! Dit was een van de breedste stukken van de Mekong Rivier. Vervolgens zijn we, met de navigatie op 'fiets-stand' via kleine weggetjes tussen de bossen door naar Ben Tre gereden.
Foto's: NotAllWhoWanderAreLost4.waarbenjij.nu
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
