Snowy mountains / Songpan
Blijf op de hoogte en volg Daan en Tessa
09 November 2016 | China, Songpan Muchang
Na een korte busrit van 2 uur en een kwartier zijn we 9 november rond 10.00u aangekomen in Songpan. Songpan ligt op grofweg 3500 meter hoogte op/bij het Tibetaanse Plateau. We verwachtten een pittoresk dorpje met Tibetanen en yak's, maar dat viel een beetje tegen. Songpan is een redelijke stad met net zoveel toeterende auto's en scootertjes als in andere Chinese steden. Wel heb je hier een groot aantal Tibetanen. Deze zijn vrij gemakkelijk te herkennen aan hun klederdracht. Vooral de vrouwen, deze dragen kleurrijke jurken met uitbundige sieraden. Heel mooi en heel apart om te zien.
We sliepen bij Emma's Guesthouse. Emma is volgens de Lonely Planet DE expert die alles van de omgeving van Songpan weet, die alles voor je kan regelen en ook nog goed Engels spreekt. Dit bleek inderdaad zo te zijn, al waren de opties om dingen te doen in de buurt beperkt vanwege het weer. Songpan is bijvoorbeeld bekend om de geweldige meerdaagse tochten die er te paard te doen zijn. Maar met 2 graden overdag en -12 's nachts was dit niet meer mogelijk. Om die reden hebben we de 5 nachten die we eigenlijk in Songpan zouden zitten ingekort naar 3 nachten. Onze kamer had geen verwarming en enkel glas, wat inhield dat het binnen net zo warm (lees: koud) was als buiten. Zelfs met de elektrische dekens en 4 dikke dekens was het nauwelijks warm genoeg 's nachts.
Op onze eerste dag in Songpan (9 nov) zijn we (met zo'n beetje al onze kleren aan) een ronde door het oude centrum gelopen. Dit was wel leuk, al wisselden de oude houten gebouwen zich af met winkels waar de nieuwste Iphones verkocht werden. In die oude gebouwen werden (veelal dierlijke) souveniers verkocht. Hier kijken we opzich niet van op, maar toen er hondenvellen opgespannen waren in de etalage stonden we even raar te kijken. Vooral omdat vrijwel iedereen in Songpan diezelfde honden als huisdier heeft.
De volgende dag (10 nov) raadde Emma ons aan te gaan wandelen. De wandeling begon met een stijl pad de berg op naar de West Gate. Dit is een van de 4 oude stadspoorten. Het was een mooie wandeling tussen geiten en paarden door naar boven. Boven bleek de West Gate een reconstructie, maar daardoor niet minder mooi. Vervolgens zijn we via de achterkant van de berg waar de West Gate op staat weer naar beneden gelopen via geitenpaadjes. Daar kwamen we bij een rivier uit, die we gevolgd hebben terug naar Songpan. Langs deze rivier zagen we een (al maanden) dode yak. 50 meter verder lag een recenter overleden geit. Van daaraf zagen we hoe langer hoe meer dode geiten en yaks. Zeker 3 yaks en 7 geiten in verschillende stadia van ontbinding. Via deze 'achter ingang' van de stad bleek dat we langs de slachterij de stad in liepen. Deze slachterij begon net buiten de stad met een kleine omheining met koeien. Daar meteen voor lagen delen koe in een plas bloed, vers geslacht leek ons. Daar weer langs lag een stapel dierenbotten van zeker 5 bij 10 meter en 5 meter hoog. Aan een kant waren de botten nog rood van het bloed. Redelijk overdonderd liepen we door, maar toen kwamen we bij de daadwerkelijke slachterij uit. Dit was een ommuurd plein, in de open lucht dus, waar langs de muren koeien stonden. In het midden werden de koeien geslacht, aan de grote rode plakaat bloed te zien. Van daaruit werden de verschillende 'onderdelen' van de koe gesorteerd. Vooral de stapel koeienkoppen gaven een lugubere aanblik, die door een vrouw met een gasbrander bewerkt werden. Ondertussen reden er constant kleine vrachtwagens die levende koeien brachten en vlees wegbrachten. Deze reden dwars door de bloedplassen en maakten bloedsporen tot ver buiten de slachterij. Het geheel was zo onverwacht en buiten ons idee van hoe een slachterij gaat dat we niet wisten wat we moesten doen. We konden in eerste instantie niet doorlopen of wegkijken, maar dwongen onszelf daar op een gegeven moment wel toe omdat we niet wouden zien dat er een nieuwe koe uit de hokken gehaald werd om geslacht te worden. In vergelijking met de gesloten Nederlandse slachterijen was dit zwaar onhygiënisch en onverantwoord. We dachten nog dat het maar goed was dat er een muur omheen stond, zodat kinderen het niet zouden zien, maar aan de andere kant van het plein, waar de vrachtwagens binnen reden, bleek de doorgang zo breed dat iedereen alles kon zien wat er daar gebeurde. Toen we hier bij wegliepen, in dezelfde richting als de vrachtwagens, bleek dat de bloedsporen door liepen tot op de winkelstraat van Songpan.
Onze laatste volle dag in Songpan (11 nov) hebben we helemaal niks gedaan. We zijn net lang genoeg uit bed gekomen om wat boodschappen te halen voor de busreis van de volgende dag, de backpacks in te pakken en wat te gaan eten, maar verder zijn we de hele dag op het enige warme plek in Songpan geweest: ons bed.
12 november stonden we om 05.45u alweer langs ons bed (ofja, Tessa stond om 05.45u langs het bed, ik had nog een half uur langer nodig om moed bij elkaar te sprokkelen om de kou weer in te gaan). Na de laatste spullen bij elkaar gepakt te hebben stonden we om 06.30u buiten en zaten we om 07.00u in de bus naar Chengdu. We hadden opgezocht dat het in Chengdu 17 graden zou zijn, wat voor ons klonk als tropische temperaturen, flink zonnebrand smeren en korte broek aan. De bus van Songpan naar Chengdu zou er zo'n 6 uur over doen. We weten niet precies waarom, maar ik was toen we opstonden al misselijk. Dit werd in de bus, waar ook een film gedraaid werd, niet beter. Na 1,5 uur stopte de bus voor de eerste keer voor toilet pauze. Dat was heel welkom, simpelweg om even de bus uit te zijn en een frisse (relatief begrip in China) neus te halen. Daarna ging het een stuk beter (wist je dat Snickers stiekem een wondermiddel is tegen vrijwel alles?). Tijdens die stop zag Tessa nog dat iemand d'r mobiel liet vallen en door liep. Dus, uiteraard, pakte ze het mobieltje op en tikte de vrouw op haar schouder. Zonder reactie. Pas na de vrouw een paar keer flink aangetikt te hebben keek ze geërgerd om. Toen ze de reden zag vrolijkte ze meteen op. 'Dankje, dankje, dankje!!' en ze bleef daarna Tessa in de gaten houden en bij iedere kans die ze kreeg haar toe te lachen. Na deze toiletpauze zijn we vrij snel in slaap gevallen. Ik heb 1,5 uur geslapen, Tessa werd pas in Chengdu weer wakker. Ons tropisch beeld van Chengdu bleek niet overdreven, want in de bus hebben we al onze jas, trui en t-shirt uit gedaan omdat het te warm werd (waarna we nog 2 shirts aan hadden ieder).
Al met al was Songpan een heel aparte plaats om te bezoeken, maar we zullen niemand aanraden er in november heen te gaan. Waarbij ik geen ander woord kan bedenken dan 'apart' en het ook zeker niet uitgesproken positief bedoeld is. We zullen het maar scharen onder 'verder in de cultuur duiken' denk ik.
Foto's: NotAllWhoWanderAreLost3.waarbenjij.nu
We sliepen bij Emma's Guesthouse. Emma is volgens de Lonely Planet DE expert die alles van de omgeving van Songpan weet, die alles voor je kan regelen en ook nog goed Engels spreekt. Dit bleek inderdaad zo te zijn, al waren de opties om dingen te doen in de buurt beperkt vanwege het weer. Songpan is bijvoorbeeld bekend om de geweldige meerdaagse tochten die er te paard te doen zijn. Maar met 2 graden overdag en -12 's nachts was dit niet meer mogelijk. Om die reden hebben we de 5 nachten die we eigenlijk in Songpan zouden zitten ingekort naar 3 nachten. Onze kamer had geen verwarming en enkel glas, wat inhield dat het binnen net zo warm (lees: koud) was als buiten. Zelfs met de elektrische dekens en 4 dikke dekens was het nauwelijks warm genoeg 's nachts.
Op onze eerste dag in Songpan (9 nov) zijn we (met zo'n beetje al onze kleren aan) een ronde door het oude centrum gelopen. Dit was wel leuk, al wisselden de oude houten gebouwen zich af met winkels waar de nieuwste Iphones verkocht werden. In die oude gebouwen werden (veelal dierlijke) souveniers verkocht. Hier kijken we opzich niet van op, maar toen er hondenvellen opgespannen waren in de etalage stonden we even raar te kijken. Vooral omdat vrijwel iedereen in Songpan diezelfde honden als huisdier heeft.
De volgende dag (10 nov) raadde Emma ons aan te gaan wandelen. De wandeling begon met een stijl pad de berg op naar de West Gate. Dit is een van de 4 oude stadspoorten. Het was een mooie wandeling tussen geiten en paarden door naar boven. Boven bleek de West Gate een reconstructie, maar daardoor niet minder mooi. Vervolgens zijn we via de achterkant van de berg waar de West Gate op staat weer naar beneden gelopen via geitenpaadjes. Daar kwamen we bij een rivier uit, die we gevolgd hebben terug naar Songpan. Langs deze rivier zagen we een (al maanden) dode yak. 50 meter verder lag een recenter overleden geit. Van daaraf zagen we hoe langer hoe meer dode geiten en yaks. Zeker 3 yaks en 7 geiten in verschillende stadia van ontbinding. Via deze 'achter ingang' van de stad bleek dat we langs de slachterij de stad in liepen. Deze slachterij begon net buiten de stad met een kleine omheining met koeien. Daar meteen voor lagen delen koe in een plas bloed, vers geslacht leek ons. Daar weer langs lag een stapel dierenbotten van zeker 5 bij 10 meter en 5 meter hoog. Aan een kant waren de botten nog rood van het bloed. Redelijk overdonderd liepen we door, maar toen kwamen we bij de daadwerkelijke slachterij uit. Dit was een ommuurd plein, in de open lucht dus, waar langs de muren koeien stonden. In het midden werden de koeien geslacht, aan de grote rode plakaat bloed te zien. Van daaruit werden de verschillende 'onderdelen' van de koe gesorteerd. Vooral de stapel koeienkoppen gaven een lugubere aanblik, die door een vrouw met een gasbrander bewerkt werden. Ondertussen reden er constant kleine vrachtwagens die levende koeien brachten en vlees wegbrachten. Deze reden dwars door de bloedplassen en maakten bloedsporen tot ver buiten de slachterij. Het geheel was zo onverwacht en buiten ons idee van hoe een slachterij gaat dat we niet wisten wat we moesten doen. We konden in eerste instantie niet doorlopen of wegkijken, maar dwongen onszelf daar op een gegeven moment wel toe omdat we niet wouden zien dat er een nieuwe koe uit de hokken gehaald werd om geslacht te worden. In vergelijking met de gesloten Nederlandse slachterijen was dit zwaar onhygiënisch en onverantwoord. We dachten nog dat het maar goed was dat er een muur omheen stond, zodat kinderen het niet zouden zien, maar aan de andere kant van het plein, waar de vrachtwagens binnen reden, bleek de doorgang zo breed dat iedereen alles kon zien wat er daar gebeurde. Toen we hier bij wegliepen, in dezelfde richting als de vrachtwagens, bleek dat de bloedsporen door liepen tot op de winkelstraat van Songpan.
Onze laatste volle dag in Songpan (11 nov) hebben we helemaal niks gedaan. We zijn net lang genoeg uit bed gekomen om wat boodschappen te halen voor de busreis van de volgende dag, de backpacks in te pakken en wat te gaan eten, maar verder zijn we de hele dag op het enige warme plek in Songpan geweest: ons bed.
12 november stonden we om 05.45u alweer langs ons bed (ofja, Tessa stond om 05.45u langs het bed, ik had nog een half uur langer nodig om moed bij elkaar te sprokkelen om de kou weer in te gaan). Na de laatste spullen bij elkaar gepakt te hebben stonden we om 06.30u buiten en zaten we om 07.00u in de bus naar Chengdu. We hadden opgezocht dat het in Chengdu 17 graden zou zijn, wat voor ons klonk als tropische temperaturen, flink zonnebrand smeren en korte broek aan. De bus van Songpan naar Chengdu zou er zo'n 6 uur over doen. We weten niet precies waarom, maar ik was toen we opstonden al misselijk. Dit werd in de bus, waar ook een film gedraaid werd, niet beter. Na 1,5 uur stopte de bus voor de eerste keer voor toilet pauze. Dat was heel welkom, simpelweg om even de bus uit te zijn en een frisse (relatief begrip in China) neus te halen. Daarna ging het een stuk beter (wist je dat Snickers stiekem een wondermiddel is tegen vrijwel alles?). Tijdens die stop zag Tessa nog dat iemand d'r mobiel liet vallen en door liep. Dus, uiteraard, pakte ze het mobieltje op en tikte de vrouw op haar schouder. Zonder reactie. Pas na de vrouw een paar keer flink aangetikt te hebben keek ze geërgerd om. Toen ze de reden zag vrolijkte ze meteen op. 'Dankje, dankje, dankje!!' en ze bleef daarna Tessa in de gaten houden en bij iedere kans die ze kreeg haar toe te lachen. Na deze toiletpauze zijn we vrij snel in slaap gevallen. Ik heb 1,5 uur geslapen, Tessa werd pas in Chengdu weer wakker. Ons tropisch beeld van Chengdu bleek niet overdreven, want in de bus hebben we al onze jas, trui en t-shirt uit gedaan omdat het te warm werd (waarna we nog 2 shirts aan hadden ieder).
Al met al was Songpan een heel aparte plaats om te bezoeken, maar we zullen niemand aanraden er in november heen te gaan. Waarbij ik geen ander woord kan bedenken dan 'apart' en het ook zeker niet uitgesproken positief bedoeld is. We zullen het maar scharen onder 'verder in de cultuur duiken' denk ik.
Foto's: NotAllWhoWanderAreLost3.waarbenjij.nu
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
