Op vakantie!! / Luoyang
Blijf op de hoogte en volg Daan en Tessa
08 Augustus 2016 | China, Luoyang
Omdat Wim een week vrij heeft, hebben Tessa en ik een rondje China samengesteld die we met ons 4'en konden doen. Eerste bestemming: Luoyang. Zaterdag 30 juli hadden we om 07:30u een vlucht van Changchun naar Beijing en vervolgens door naar Luoyang, waar we rond 15:00u aankwamen. Daar een taxi naar het hotel gepakt. Wim is in het hotel meteen naar bed gegaan omdat hij zich niet goed voelde. Achteraf gezien had hij het ook wel nodig, want hij heeft van 16:00u tot de volgende dag 09:00u geslapen. Nellie, Tessa en ik zijn nog naar het oude centrum van Luoyang gelopen en hebben daar wat rondgekeken en wat gedronken. Het oude centrum ziet uit zoals je dat zou verwachten. Het is precies het beeld van China zoals je het in films ziet met grijze daken en rode lampions. De volgende dag zijn we naar de Longmen Grottoes geweest. Dit zijn een reeks grotten die uit een rotswand langs een rivier zijn gehouwen. Iedere grot heeft één of meerdere Boeddha beelden van 5 cm tot 7 meter hoog. Van de entree naar de grotten zelf was 3 km hoorden we daar, maar er reden busjes op en neer. Daar wouden we gebruik van maken, maar een oudere Chinese vrouw maakte ons duidelijk dat zij ons goedkoper naar de ingang kon brengen. Ze bracht ons weg voor 5 RMB per man (70 eurocent). Dank je, prima, waar staat je auto? Die auto bleek een tuktuk te zijn, gemaakt voor hooguit 3 Chinezen, waar we met ons 4'en in gevouwen werden. Later hoorden we dat de busjes die we eigenlijk wouden pakken 10 RMB (1,4 euro) kostten, dus echt een grote besparing was het niet, maar wel weer een ervaring.
De Longmen Grottoes zijn in totaal ongeveer een kilometer lang en liggen verspreid over de rotswand, te bereiken met trappen. Het is indrukwekkend om te zien hoe alle beelden tot in het kleinste detail uit de rotswand gehouwen zijn. Ieder beeld was gemaakt ter bescherming van een bepaalde familie, de grootste voor de keizerlijke familie.
Na een lange ronde lopen langs de grotten en vaker op de foto gezet te zijn geworden dan verwacht (en die verwachting was al niet laag) zijn we met de reguliere busjes voor 10 RMB terug naar de entree gegaan en naar de oude stad van Luoyang. Daar hebben we een restaurantje gevonden waar we heel lekker maar ontzettend pittig hebben gegeten.
De volgende dag (1 augustus) zijn we net buiten het hotel gaan ontbijten bij een klein zaakje volgens ons nog nooit een westerling binnen is geweest. Hier noodles met dumplings en tofu gegeten. Typisch Chinees, maar (misschien juist daardoor) niet helemaal onze voorkeur. Daarna zijn we naar de oude woon- en werkplaats van de eerste en enige Chinese Empress (vrouwelijke emperor) geweest, wat uit een tempel en een grote pagode bestond. Hier was een museum over Luoyang als belangrijke plaats op de Zijde Route, voormalige hoofdstad van China, bakermat van de Chinese cultuur en de plaats van de eerste Boeddhistische tempel van China. Heel mooi museum! Vervolgens met de taxi naar de White Horse Temple, de oudste Boeddhistische tempel in China. Dit bleek een terrein te zijn met daarop de White Horse Temple, een pagode, een Thaise tempel, Myanmarese tempel en een Indiase tempel. Allemaal Boeddhistische tempels. De White Horse Tempel en de pagode, waar we eigenlijk voor kwamen, bleken de minst indrukwekkende te zijn, hoewel het prachtige gebouwen zijn met geweldige beelden. Maar ze zijn in typisch Chinese stijl en waren daarom niet nieuw voor ons. De Thaise, Myanmarese en Indiase tempels waren in compleet andere stijlen. Dit soort tempels hadden we nog niet gezien en maakte daarom meer indruk dan de White Horse Tempel. De pagode stond helaas in de steigers. Daarna met de taxi weer naar het oude centrum en weer gegeten in hetzelfde restaurantje waar we de dag daarvoor ook waren.
De volgende dag zijn we, na weer ontbeten te hebben in een klein zaakje dat we tegen kwamen, naar het Horse Carriage Museum geweest. Hier zijn opgravingen te zien van rijtuigen met paarden. Het doet heel erg aan de Terracotta Legers in Xi'an denken, maar hier zijn echte paarden begraven/geofferd in plaats van beelden en zijn keizers en nobelen begraven op hun rijtuigen. Het aantal paarden dat voor een rijtuig stond was een indicatie van de rang van de overledene. Daarna zijn we met de bus naar het treinstation gegaan, van waar we een bus naar Dengfeng hadden. Lokale bussen in China zijn trouwens een ervaring op zich. Treintickets zijn overzichtelijk: je koopt een ticket naar een bepaalde bestemming, er staat een vertrek- en aankomsttijd en er wordt aangegeven wanneer je uit moet stappen. Lokale bussen hebben dat niet. Ze stoppen, net als in Nederland, om de paar minuten en rijden een bepaald traject af. Hoelaat de bus komt staat op het bord bij de halte. In het Chinees. Waar de bus stopt is daar ook te lezen. In het Chinees. Bij iedere stop roept de busschauffeur over zijn/haar schouder welke halte het is. In het Chinees. Wij wisten alleen dat we bus 81 moesten hebben en waar de bushalte was. Wel hebben we een boekje met internationaal herkenbare afbeeldingen (taxi, vliegveld, trein, bus, metro, etc.). Dus we lieten de busschauffeur het plaatje van een trein zien bij het instappen van bus 81. Die schudde zijn hoofd, 'meo, meo' (meo betekend 'nee' in het Chinees), dus wij weer de bus uit. Daar kwamen we in gesprek met een Chinees die een beetje Engels kon. Hij kon ons vertellen dat we wel de goede bus hadden, maar een plaatje van een hogesnelheidstrein hadden laten zien en Luoyang een apart station heeft voor hogesnelheidstreinen. Wij moesten het 'normale' treinstation hebben. Na daar ook een plaatje van gevonden te hebben in ons boekje en gewacht te hebben op de volgende bus 81 weer ingestapt en op het nieuwe plaatje gewezen van een trein. Nu knikte de busschauffeur dat we goed zaten. Bij een halte voor een groot gebouw wat veel weg had van een treinstation zijn we uitgestapt en dat bleek inderdaad het treinstation te zijn. Daar kaartjes gekocht voor de bus naar de Shaolin Temple in Dengfeng. Of Wim kocht kaartjes en Nellie, Tessa en ik hadden een fotoshoot met willekeurige Chinezen die op de een of andere manier alles interessant vinden aan ons. De kleur haar van Tessa, de krullen en kleur haar van Nellie, mijn krullen, haar kleur, baard en lengte, Wim's lengte. Toen naar de bus en in 1,5 uur naar Dengfeng.
Foto's: NotAllWhoWanderAreLost2.waarbenjij.nu
De Longmen Grottoes zijn in totaal ongeveer een kilometer lang en liggen verspreid over de rotswand, te bereiken met trappen. Het is indrukwekkend om te zien hoe alle beelden tot in het kleinste detail uit de rotswand gehouwen zijn. Ieder beeld was gemaakt ter bescherming van een bepaalde familie, de grootste voor de keizerlijke familie.
Na een lange ronde lopen langs de grotten en vaker op de foto gezet te zijn geworden dan verwacht (en die verwachting was al niet laag) zijn we met de reguliere busjes voor 10 RMB terug naar de entree gegaan en naar de oude stad van Luoyang. Daar hebben we een restaurantje gevonden waar we heel lekker maar ontzettend pittig hebben gegeten.
De volgende dag (1 augustus) zijn we net buiten het hotel gaan ontbijten bij een klein zaakje volgens ons nog nooit een westerling binnen is geweest. Hier noodles met dumplings en tofu gegeten. Typisch Chinees, maar (misschien juist daardoor) niet helemaal onze voorkeur. Daarna zijn we naar de oude woon- en werkplaats van de eerste en enige Chinese Empress (vrouwelijke emperor) geweest, wat uit een tempel en een grote pagode bestond. Hier was een museum over Luoyang als belangrijke plaats op de Zijde Route, voormalige hoofdstad van China, bakermat van de Chinese cultuur en de plaats van de eerste Boeddhistische tempel van China. Heel mooi museum! Vervolgens met de taxi naar de White Horse Temple, de oudste Boeddhistische tempel in China. Dit bleek een terrein te zijn met daarop de White Horse Temple, een pagode, een Thaise tempel, Myanmarese tempel en een Indiase tempel. Allemaal Boeddhistische tempels. De White Horse Tempel en de pagode, waar we eigenlijk voor kwamen, bleken de minst indrukwekkende te zijn, hoewel het prachtige gebouwen zijn met geweldige beelden. Maar ze zijn in typisch Chinese stijl en waren daarom niet nieuw voor ons. De Thaise, Myanmarese en Indiase tempels waren in compleet andere stijlen. Dit soort tempels hadden we nog niet gezien en maakte daarom meer indruk dan de White Horse Tempel. De pagode stond helaas in de steigers. Daarna met de taxi weer naar het oude centrum en weer gegeten in hetzelfde restaurantje waar we de dag daarvoor ook waren.
De volgende dag zijn we, na weer ontbeten te hebben in een klein zaakje dat we tegen kwamen, naar het Horse Carriage Museum geweest. Hier zijn opgravingen te zien van rijtuigen met paarden. Het doet heel erg aan de Terracotta Legers in Xi'an denken, maar hier zijn echte paarden begraven/geofferd in plaats van beelden en zijn keizers en nobelen begraven op hun rijtuigen. Het aantal paarden dat voor een rijtuig stond was een indicatie van de rang van de overledene. Daarna zijn we met de bus naar het treinstation gegaan, van waar we een bus naar Dengfeng hadden. Lokale bussen in China zijn trouwens een ervaring op zich. Treintickets zijn overzichtelijk: je koopt een ticket naar een bepaalde bestemming, er staat een vertrek- en aankomsttijd en er wordt aangegeven wanneer je uit moet stappen. Lokale bussen hebben dat niet. Ze stoppen, net als in Nederland, om de paar minuten en rijden een bepaald traject af. Hoelaat de bus komt staat op het bord bij de halte. In het Chinees. Waar de bus stopt is daar ook te lezen. In het Chinees. Bij iedere stop roept de busschauffeur over zijn/haar schouder welke halte het is. In het Chinees. Wij wisten alleen dat we bus 81 moesten hebben en waar de bushalte was. Wel hebben we een boekje met internationaal herkenbare afbeeldingen (taxi, vliegveld, trein, bus, metro, etc.). Dus we lieten de busschauffeur het plaatje van een trein zien bij het instappen van bus 81. Die schudde zijn hoofd, 'meo, meo' (meo betekend 'nee' in het Chinees), dus wij weer de bus uit. Daar kwamen we in gesprek met een Chinees die een beetje Engels kon. Hij kon ons vertellen dat we wel de goede bus hadden, maar een plaatje van een hogesnelheidstrein hadden laten zien en Luoyang een apart station heeft voor hogesnelheidstreinen. Wij moesten het 'normale' treinstation hebben. Na daar ook een plaatje van gevonden te hebben in ons boekje en gewacht te hebben op de volgende bus 81 weer ingestapt en op het nieuwe plaatje gewezen van een trein. Nu knikte de busschauffeur dat we goed zaten. Bij een halte voor een groot gebouw wat veel weg had van een treinstation zijn we uitgestapt en dat bleek inderdaad het treinstation te zijn. Daar kaartjes gekocht voor de bus naar de Shaolin Temple in Dengfeng. Of Wim kocht kaartjes en Nellie, Tessa en ik hadden een fotoshoot met willekeurige Chinezen die op de een of andere manier alles interessant vinden aan ons. De kleur haar van Tessa, de krullen en kleur haar van Nellie, mijn krullen, haar kleur, baard en lengte, Wim's lengte. Toen naar de bus en in 1,5 uur naar Dengfeng.
Foto's: NotAllWhoWanderAreLost2.waarbenjij.nu
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
