Don't get smashed / Denpasar
Blijf op de hoogte en volg Daan en Tessa
17 Juni 2017 | Indonesië, Denpasar
16 juni, nog steeds op Tessa's verjaardag, zijn we met de bus van Bangjuwangi, op Java, naar Denpasar gereden, op Bali. De man die ons de tickets verkocht had ons speciale korting gegeven omdat hij zijn bus niet vol kreeg, dus wij dachten een goede deal te hebben. Maar nadat we op het busstation in Denpasar uit de bus stapten bleken we nog 16 kilometer buiten de stad te zijn. En de enige optie om naar Denpasar te gaan was met een taxi die meer wou voor die 15 kilometer dan dat we voor de 150 in de bus betaald hadden. Dus zijn we op zoek gegaan naar de lokale bus naar de stad, die er volgens de taxi chauffeurs geen was. Zoals verwacht was die er wel en 10 minuten later zaten we in een klein busje naar Denpasar. Maar bij de rand van de stad werden we er weer uitgezet, waarom weten we eigenlijk niet precies. Van daar was het nog 6 kilometer naar het hostel, maar de taxichauffeurs die ons er wel heen wouden brengen wouden hun volledige maandsalaris in één keer verdienen, dus zijn we maar gaan lopen. Onderweg hebben we Tessa's verjaardagsmaaltje gegeten bij een heel aardig mannetje in een eettentje op de hoek van de straat en zo zijn we richting ons hostel gelopen. Toen het donker werd hebben we van ellende toch maar een tuktuk/busje gepakt, die natuurlijk ook veel te veel wou hebben. Maar hij heeft er wel voor moeten werken, want we zijn 2 keer verkeerd gereden en hij heeft een deuk in z'n bumper opgelopen bij het verkeerd inschatten van een bocht. Niet dat je daar wat van zag tussen de andere deuken en krassen. En zo lagen we om 21.00u in bed. Moe van de vulkanen van afgelopen 2 dagen (lees: nachten) maar heel blij dat we ze gezien hebben.
De volgende dag (17 juni) waren we alweer vroeg op, want we wouden de Pelni boot naar Komodo halen die om 10.00u vertrok. Dus om 07.00u zaten we in een taxi die ons naar de haven bracht. Daar zagen we de grote Pelni boot liggen, boven de gebouwen van de haven uit komend. Het was een zelfde soort boot waarmee we van Sumatra naar Java gevaren zijn in 56 uur. Van Bali naar Komodo zou korter duren, zo'n 36 uur. Tenminste, als je mee mag. Want we hadden nog geen tickets en daar bleek dat ze uitverkocht waren. En de boot ging maar één keer per week. Dus hebben we maar tickets gekocht voor de boot van de 24e. Beetje jammer, want Komodo is de 'eindbestemming' van onze reis. Of dat was het ooit. Toen we deze reis begonnen was het doel om over land naar Komodo te gaan. En om dat doel te halen was er nog maar 1 boot nodig, en die zat nu vol. Dan maar het reisdoel een week later halen, want een andere boot was er niet. Dus hebben we daar opgezocht wat het beste strand was voor beginnend surfers, wat Kuta Beach bleek te zijn, en zijn we daar (weer voor een maandsalaris) met de taxi heengegaan. Kuta Beach is een heel toeristisch stuk strand waar alle surfers zich verzamelen. Het stikt er van de hotels, resorts, souvenierwinkeltjes en er lopen meer toeristen dan lokalen. En ondanks dat we dit soort plekken normaal vermijden was het er toch best gezellig. Na even in een restaurant gezeten te hebben voor wifi om een hotel te zoeken zijn we naar ons tempel-hotel gelopen en hebben daar ingecheckt. Het hotel bestond uit een binnenplaats met een tempel met daar omheen kamers, waar wij er een van hadden. Het zag er heel sfeervol uit en er werd constant wierook gestookt. Die middag zijn we op zoek gegaan naar een surfschool voor lessen. Of eigenlijk vonden de surfscholen ons, want er zijn er aardig wat. Na wat rondgelopen te hebben eindigden we bij Hello Surf, een kleine surfschool met een overactieve blije zingende instructeur. Hier hebben we 3 surflessen geboekt van 2,5 uur, 1 per dag.
Onze eerste les was de volgende dag om 08.00u. Dus net voor 08.00u stonden we in onze zwemkleding bij Hello Surf, klaar om te leren surfen. We kregen een wetshirt en zijn met onze instructeur naar het strand gegaan. Het is laagseizoen, dus we waren de enige in onze groep. Op het strand kregen we uitleg over hoe je moest peddelen, hoe je moet gaan staan en, ook niet onbelangrijk, hoe je moest vallen. De eerste keer hielp onze instructeur (we hadden z'n naam moeten onthouden) met de surfplank vasthouden en zei hij wanneer je moest gaan staan. Maar al tijdens de eerste les konden we zonder hulp onze eerste golf pakken. We hebben 2 keer eerder gesurfd en toen vonden we het heel leuk. Nu weten we weer waarom. Na 2,5 uur zijn we moe en met rode knieën van het vallen in het ondiepe water weer uit het water gekomen. In de office van Hello Surf waren douches waar we gebruik van mochten maken, wat heel welkom was omdat warme douches zeldzaam zijn in Indonesië. Daarna hebben we gegeten en hebben we ons uitgecheckt uit ons hotel, want we hadden een ander hotel gevonden dat ons beter leek. Deze lag niet aan de toeristische hoofdweg, maar aan een zijstraat ervan. Dit merkte je niet alleen aan de drukte, maar ook aan de prijzen. De rest van de dag hebben we weinig anders gedaan dan eten (van surfen krijg je honger!) en bijkomen,
Dag 2 van de surflessen begon hetzelfde als dag 1, maar na een uur gingen we steeds verder van het strand af, waar de golven groter waren. Onze instructeur maakte onderscheid tussen gebroken golven (white waves) en ongebroken golven (green waves). Gisteren waren we alleen op gebroken golven aan het surfen, vrij dicht bij het strand, maar vandaag wou hij ons aan de ongebroken golven laten wennen, die we de volgende dag zouden doen, door grotere gebroken golven te pakken. Dit is opzich niet anders dan golven van gisteren, behalve als je valt. Want 'than you get smashed!', zoals onze instructeur het zei. De golven waren misschien 1 meter hoog en als je op je plank blijft staan is er niks aan de hand. Maar als je valt kom je er pas achter dat een golf van 1 meter je omgooit, mee neemt en verderop weer uit spuugt. En ondanks dat dit de helft van de lol is van het surfen, word je er wel moe van. Maar we bleven allebei net zo vaak staan dan dat we vielen, waar onze instructeur blij mee was aan zijn gejoel en gezang te horen. Na de 2e les waren we er nog niet van overtuigd dat we de volgende dag klaar waren voor de ongebroken golven, maar we konden in ieder geval veel beter blijven staan dan toen we begonnen.
Les 3 begon weer op de gebroken golven, maar ging al vrij snel over op de ongebroken golven. Deze waren 1,5 meter hoog en maakten dat we bij de eerste paar pogingen smashten. Smashen wil hierbij zeggen dat je niet meer weet wat boven of onder is, je plank kwijt zijn en vervolgens boven komen en kwijt zijn waar je precies bent. Dat alleen al is een reden om te gaan surfen. Maar na een paar keer smashen lukte het ons allebei om op de groene, ongebroken golven te surfen. Dit was veel leuker dan de gebroken golven! Onze instructeur was er ook blij mee, want hij bleef ons maar wijzen welke golf we moesten pakken. Na deze derde les, en een korte stop bij de EHBO-doos, hebben we besloten de volgende dag niet te gaan surfen, want ondanks dat we in het diepere water de bodem niet meer raakten, komt zo'n surfplank ook hard aan als je smashed. Dus onze knieën en schenen hadden een paar flinke tikken gehad en mijn vinger was langs de vinnen van het bord gegaan. Conclusie: even bijkomen. Dit bijkomen, in combinatie met het zwembad van ons hotel, beviel zo goed dat we dat 3 dagen volgehouden hebben. En zo was het 24 juni. De dag dat we naar onze (oorspronkelijke) eindbestemmimg gingen. Om 07.30u werden we bij ons hotel opgehaald door de Grab-taxi en zijn we weer naar de haven gegaan. De boot vertrok om 10.00u, maar we moesten om 08.00u aanwezig zijn volgens de man die ons onze boottickets had verkocht. Dus om 08.00u hebben we ons ingecheckt en zijn we aan boord gegaan van de Pelni boot. Onze tickets, de E-klasse-tickets, gaven toegang tot de economy decks. Deze decks waren opgedeeld in ruimtes met ongeveer 200 bedden. Gigantische varende hostels. Dit is wat op internet omschreven wordt als de 'Pelni experience' en wat je, afhankelijk van de bron, ofwel echt een keer moet proberen of absoluut moet vermijden. Wij gingen het proberen! Tussen de hordes mensen die al aan boord waren konden we nog 2 bedden bemachtigen. Waar we heel blij mee waren, want er waren meer mensen aan boord dan dat er bedden waren. Na onze backpacks in de flightbags (dichte tassen) gedaan te hebben om de kakkerlakken eruit te houden, zijn we mensen gaan kijken. Sommigen hadden rugzakken bij zich, anderen kartonnen dozen. Sommigen sliepen alleen op één bed, anderen met z'n drieën. Maar één ding deden ze allemaal: ons aanstaren. Dit, in combinatie met de lucht die uit de wc's kwam 2 meter langs ons bed, maakte dat we zijn gaan vragen naar upgrade-mogelijkheden. Uiteraard waren deze er, maar de 'first class cabin' bleek een smeriger dan de economy class. Dus hebben ons er maar bij neergelegd dat we de komende 36 uur met 220 man in een drijvend hostel sliepen. Het eten, dat bij het ticket in zat, konden we afhalen bij een loket op dek 4. Dat hield in achter in de rij aansluiten, je ticket laten zien, een plastic bakje met rijst en kip of vis ophalen, volgende halte flesje water, 3e halte zakje met crackers en terug naar je bedje. Het eten was niet verkeerd, al was het te weinig, maar veel van de andere opvarenden kochten liever noodles in de kleine supermarkt aan boord dan dat ze het gratis eten aten. De 2 dagen op de boot hebben we wat gepuzzeld, wat muziek geluisterd en ons geërgerd aan de constante starende blikken van iedereen om ons heen. Zelfs in China was het niet zo erg. 's Nachts moest je soms een kakkerlak van je arm af slaan, maar verder was het redelijk vol te houden. Zolang de wc deur maar niet te vaak open ging. De rat die in de een gat in de muur woonde liet zich soms even zien, maar bleef het merendeel van de trip weg. En zo kwamen we 25 juni om 20.00u aan in Labuan Bajo, blij dat we van de boot af konden!
Foto's: NotAllWhoWanderAreLost7.wasrbenjij.nu
De volgende dag (17 juni) waren we alweer vroeg op, want we wouden de Pelni boot naar Komodo halen die om 10.00u vertrok. Dus om 07.00u zaten we in een taxi die ons naar de haven bracht. Daar zagen we de grote Pelni boot liggen, boven de gebouwen van de haven uit komend. Het was een zelfde soort boot waarmee we van Sumatra naar Java gevaren zijn in 56 uur. Van Bali naar Komodo zou korter duren, zo'n 36 uur. Tenminste, als je mee mag. Want we hadden nog geen tickets en daar bleek dat ze uitverkocht waren. En de boot ging maar één keer per week. Dus hebben we maar tickets gekocht voor de boot van de 24e. Beetje jammer, want Komodo is de 'eindbestemming' van onze reis. Of dat was het ooit. Toen we deze reis begonnen was het doel om over land naar Komodo te gaan. En om dat doel te halen was er nog maar 1 boot nodig, en die zat nu vol. Dan maar het reisdoel een week later halen, want een andere boot was er niet. Dus hebben we daar opgezocht wat het beste strand was voor beginnend surfers, wat Kuta Beach bleek te zijn, en zijn we daar (weer voor een maandsalaris) met de taxi heengegaan. Kuta Beach is een heel toeristisch stuk strand waar alle surfers zich verzamelen. Het stikt er van de hotels, resorts, souvenierwinkeltjes en er lopen meer toeristen dan lokalen. En ondanks dat we dit soort plekken normaal vermijden was het er toch best gezellig. Na even in een restaurant gezeten te hebben voor wifi om een hotel te zoeken zijn we naar ons tempel-hotel gelopen en hebben daar ingecheckt. Het hotel bestond uit een binnenplaats met een tempel met daar omheen kamers, waar wij er een van hadden. Het zag er heel sfeervol uit en er werd constant wierook gestookt. Die middag zijn we op zoek gegaan naar een surfschool voor lessen. Of eigenlijk vonden de surfscholen ons, want er zijn er aardig wat. Na wat rondgelopen te hebben eindigden we bij Hello Surf, een kleine surfschool met een overactieve blije zingende instructeur. Hier hebben we 3 surflessen geboekt van 2,5 uur, 1 per dag.
Onze eerste les was de volgende dag om 08.00u. Dus net voor 08.00u stonden we in onze zwemkleding bij Hello Surf, klaar om te leren surfen. We kregen een wetshirt en zijn met onze instructeur naar het strand gegaan. Het is laagseizoen, dus we waren de enige in onze groep. Op het strand kregen we uitleg over hoe je moest peddelen, hoe je moet gaan staan en, ook niet onbelangrijk, hoe je moest vallen. De eerste keer hielp onze instructeur (we hadden z'n naam moeten onthouden) met de surfplank vasthouden en zei hij wanneer je moest gaan staan. Maar al tijdens de eerste les konden we zonder hulp onze eerste golf pakken. We hebben 2 keer eerder gesurfd en toen vonden we het heel leuk. Nu weten we weer waarom. Na 2,5 uur zijn we moe en met rode knieën van het vallen in het ondiepe water weer uit het water gekomen. In de office van Hello Surf waren douches waar we gebruik van mochten maken, wat heel welkom was omdat warme douches zeldzaam zijn in Indonesië. Daarna hebben we gegeten en hebben we ons uitgecheckt uit ons hotel, want we hadden een ander hotel gevonden dat ons beter leek. Deze lag niet aan de toeristische hoofdweg, maar aan een zijstraat ervan. Dit merkte je niet alleen aan de drukte, maar ook aan de prijzen. De rest van de dag hebben we weinig anders gedaan dan eten (van surfen krijg je honger!) en bijkomen,
Dag 2 van de surflessen begon hetzelfde als dag 1, maar na een uur gingen we steeds verder van het strand af, waar de golven groter waren. Onze instructeur maakte onderscheid tussen gebroken golven (white waves) en ongebroken golven (green waves). Gisteren waren we alleen op gebroken golven aan het surfen, vrij dicht bij het strand, maar vandaag wou hij ons aan de ongebroken golven laten wennen, die we de volgende dag zouden doen, door grotere gebroken golven te pakken. Dit is opzich niet anders dan golven van gisteren, behalve als je valt. Want 'than you get smashed!', zoals onze instructeur het zei. De golven waren misschien 1 meter hoog en als je op je plank blijft staan is er niks aan de hand. Maar als je valt kom je er pas achter dat een golf van 1 meter je omgooit, mee neemt en verderop weer uit spuugt. En ondanks dat dit de helft van de lol is van het surfen, word je er wel moe van. Maar we bleven allebei net zo vaak staan dan dat we vielen, waar onze instructeur blij mee was aan zijn gejoel en gezang te horen. Na de 2e les waren we er nog niet van overtuigd dat we de volgende dag klaar waren voor de ongebroken golven, maar we konden in ieder geval veel beter blijven staan dan toen we begonnen.
Les 3 begon weer op de gebroken golven, maar ging al vrij snel over op de ongebroken golven. Deze waren 1,5 meter hoog en maakten dat we bij de eerste paar pogingen smashten. Smashen wil hierbij zeggen dat je niet meer weet wat boven of onder is, je plank kwijt zijn en vervolgens boven komen en kwijt zijn waar je precies bent. Dat alleen al is een reden om te gaan surfen. Maar na een paar keer smashen lukte het ons allebei om op de groene, ongebroken golven te surfen. Dit was veel leuker dan de gebroken golven! Onze instructeur was er ook blij mee, want hij bleef ons maar wijzen welke golf we moesten pakken. Na deze derde les, en een korte stop bij de EHBO-doos, hebben we besloten de volgende dag niet te gaan surfen, want ondanks dat we in het diepere water de bodem niet meer raakten, komt zo'n surfplank ook hard aan als je smashed. Dus onze knieën en schenen hadden een paar flinke tikken gehad en mijn vinger was langs de vinnen van het bord gegaan. Conclusie: even bijkomen. Dit bijkomen, in combinatie met het zwembad van ons hotel, beviel zo goed dat we dat 3 dagen volgehouden hebben. En zo was het 24 juni. De dag dat we naar onze (oorspronkelijke) eindbestemmimg gingen. Om 07.30u werden we bij ons hotel opgehaald door de Grab-taxi en zijn we weer naar de haven gegaan. De boot vertrok om 10.00u, maar we moesten om 08.00u aanwezig zijn volgens de man die ons onze boottickets had verkocht. Dus om 08.00u hebben we ons ingecheckt en zijn we aan boord gegaan van de Pelni boot. Onze tickets, de E-klasse-tickets, gaven toegang tot de economy decks. Deze decks waren opgedeeld in ruimtes met ongeveer 200 bedden. Gigantische varende hostels. Dit is wat op internet omschreven wordt als de 'Pelni experience' en wat je, afhankelijk van de bron, ofwel echt een keer moet proberen of absoluut moet vermijden. Wij gingen het proberen! Tussen de hordes mensen die al aan boord waren konden we nog 2 bedden bemachtigen. Waar we heel blij mee waren, want er waren meer mensen aan boord dan dat er bedden waren. Na onze backpacks in de flightbags (dichte tassen) gedaan te hebben om de kakkerlakken eruit te houden, zijn we mensen gaan kijken. Sommigen hadden rugzakken bij zich, anderen kartonnen dozen. Sommigen sliepen alleen op één bed, anderen met z'n drieën. Maar één ding deden ze allemaal: ons aanstaren. Dit, in combinatie met de lucht die uit de wc's kwam 2 meter langs ons bed, maakte dat we zijn gaan vragen naar upgrade-mogelijkheden. Uiteraard waren deze er, maar de 'first class cabin' bleek een smeriger dan de economy class. Dus hebben ons er maar bij neergelegd dat we de komende 36 uur met 220 man in een drijvend hostel sliepen. Het eten, dat bij het ticket in zat, konden we afhalen bij een loket op dek 4. Dat hield in achter in de rij aansluiten, je ticket laten zien, een plastic bakje met rijst en kip of vis ophalen, volgende halte flesje water, 3e halte zakje met crackers en terug naar je bedje. Het eten was niet verkeerd, al was het te weinig, maar veel van de andere opvarenden kochten liever noodles in de kleine supermarkt aan boord dan dat ze het gratis eten aten. De 2 dagen op de boot hebben we wat gepuzzeld, wat muziek geluisterd en ons geërgerd aan de constante starende blikken van iedereen om ons heen. Zelfs in China was het niet zo erg. 's Nachts moest je soms een kakkerlak van je arm af slaan, maar verder was het redelijk vol te houden. Zolang de wc deur maar niet te vaak open ging. De rat die in de een gat in de muur woonde liet zich soms even zien, maar bleef het merendeel van de trip weg. En zo kwamen we 25 juni om 20.00u aan in Labuan Bajo, blij dat we van de boot af konden!
Foto's: NotAllWhoWanderAreLost7.wasrbenjij.nu
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
