Blubbertjes 4.0 / Trincomalee
Blijf op de hoogte en volg Daan en Tessa
08 Augustus 2017 | Sri Lanka, Trincomalee
Trincomalee is een wat grotere stad in het noord-oosten van Sri Lanka. Hier is vast en zeker vanalles te zien, maar wij gingen er maar voor één reden heen: walvissen kijken. Maar dat hadden jullie toch al gedaan? Ja. Maar nu zijn we er toch. Dus 8 augustus kwamen we om 11.30u met de bus in Trincomalee aan. Precies op tijd voor de lunch. Dus met backpacks op de rug zijn we het busstation uitgelopen. We hoefden niet ver te gaan, want het eerste restaurant had al een mannetje bij de deur staan die mensen wenkte om te komen eten. En met wenken bedoel ik roepen en zwaaien. Dus daar hebben we curry en fried rice gegeten. Sri Lankaans eten bestaat veelal uit curries. Wat niet echt verbazingwekkend is gezien India hun enige buren zijn. Of in ieder geval de enige buren waarbij je geen oceaan over hoeft te steken. Na het eten zijn we opzoek gegaan naar een accommodatie. Op internet waren de recenties van alle budgethotels zo wisselend dat we het niet aandurfden er een te boeken. Het eerste hotel waar we binnen liepen bleek heel netjes, maar te duur. Maar dit is Azië, dus na een beetje afdingen hadden we een kamer voor een geschikte prijs. Op de kamer hebben we onze backpacks neergezet en hebben we onze was verzameld, wat best een verzameling was, inclusief de bedwants-plastic-zak. Maar die was kwam straks wel, eerst even uitzweten en opfrissen. Wie heeft de thermostaat in dit land zo hoog gezet? Nadat het zweten gestopt was zijn we met een plunjezak was op zoek gegaan een laundry-zaakje. Deze zijn er in heel Azië op iedere hoek van de straat. Behalve in Sri Lanka. Na 5 kilometer met onze was gesleept te hebben, en weer een bezwete rug te hebben, hebben we de hoop opgegeven. Dus zijn we maar wat gaan eten. Ze verkopen hier weer naan, een soort pannenkoeken die gemaakt worden met heel vast brooddeeg. Deze worden dan meestal in curry gedoopt of met kaas gegeten. In Nepal verkochten ze deze ook. Dit is een van de overeenkomsten tussen Nepal en Sri Lanka. De mensen hebben ook een vergelijkbare huidskleur en gelaatstrekken. Vaak inclusief de gekleurde stip op het voorhoofd. Ook knikken ze in beide landen zijwaarts. In plaats van je hoofd naar voren bewegen om 'ja' te knikken, zoals dat in het grootste deel van de wereld gebeurd, bewegen ze hier hun hoofd zijwaarts op een manier die ons heel erg aan India deed denken om iets te bevestigen. Maar ook de rol van de vrouw is in beide landen ondergeschikt aan die van de man. Of die indruk hebben we allebei heel sterk. Zo wordt Tessa niet aangesproken door bijvoorbeeld tuktukchauffeurs of obers. Er stond zelfs een bord op het treinstation met 'Try to be polite to women'. Rare gewaarwording dat daar een herinnering voor nodig moet zijn. Maar wel opvallend dat er blijkbaar regio's zijn die over landsgrenzen heen gaan met vergelijkbare gewoontes en normen. Laos-Vietnam-Cambodja-Thailand lijkt ook zo'n regio. Net als Maleisië-Indonesië. Ook NoordChina-Mongolië-OostRusland heeft zo'n vergelijkbare gewoontes en normen.
Weer even terug naar Trincomalee: toen we onze naan op hadden zijn we per tuktuk naar een duikschool gegaan waar ze ook walvistochten deden. Daar hebben we een tour geboekt voor overmorgen. De dag dat we eigenlijk weer uit Trincomalee weg wouden gaan. Vervolgens zijn we weer oer tuktuk teruggegaan naar ons hotel. Nogsteeds met onze was.
Doordat de walvistour pas de 10e was en we verder niks uitgezocht hadden over wat er in Trincomalee te doen was, hebben we de 9e niks gedaan. Als we eerlijk zijn waren we ook gewoon te sloom om iets te gaan doen, dus hebben we dat ook niet gedaan. Tot we 's avonds door onze koekjes heen waren en van ellende toch de deur uit moesten om onze honger te stoppen. Maar een kwartier voor we onze moed bij elkaar gevonden hadden om overeind te komen begon het te onweren. Zo'n onweer dat bij de eerste bliksem alle lampen uit gaan en je een donderklap hoort waardoor je rechtop in bed zit. 'Zullen we dan maar wat gaan eten?'. 'Ja, goed plan. Goede timing ook'. Gelukkig had het hotel een paraplu waardoor we van onze knieën omhoog droog bleven. En zo lagen we een half uur later weer in bed. Slapieehh! Want de volgende dag werden we om 05.15u opgehaald.
En precies om 05.15u stond er inderdaad een blije tuktuk-chauffeur voor ons hotel de volgende morgen. 'whale watching, sir?'. 'Yes'. Met 30 minuten stonden we bij de duikschool, waar ook een Belg en een Franse stonden te wachten. Even later konden we met 2 mannen van de duikschool naar onze boot. Deze lag nog op het strand, maar was met 4 man zo het water ingeduwd. En zo waren we weer onderweg, op weg naar wat hopelijk de 3e keer walvissen zou worden. De zee was verbazingwekkend rustig. We waren bang voor kots-praktijken zoals op de walvisboot in Mirissa, maar dat was gelukkig totaal niet aan de orde. Een half uur nadat we het land achter ons gelaten hadden wees de man die op de uitkijk stond opeens een richting in en de andere man, die de buitenboordmotor bestuurde, gaf gas in de richting dat er gewezen was. Binnen no time zagen we in de verte dolfijnen springen. Met bosjes! Zeker 30 dieren die in een groep opsprongen en rondzwommen. De boot werd stilgelegd midden in de groep, waar de dolfijnen totaal geen problemen mee leken te hebben. Ze bleven in ieder geval onverstoorbaar rond zwemmen en springen. We zagen ze zowel boven als onder water. Bijzonder om zo'n mooie dieren van zo dichtbij te zien in het wild. Na een minuut of 10 lieten we de dolfijnen achter ons om verder te zoeken naar de blauwe vinvis, het grootste dier ter wereld. Maar na een half uur van geen succes voeren we opeens weer tussen een andere groep dolfijnen door. Weer sprongen ze rond de boot en konden we ze van heel dichtbij zien. Maar net als de vorige keer lieten we ze achter ons om verder te zoeken. Tijdens het zoeken zagen we in de verte een barracuda boven het water uit springen en werden we op een gegeven moment ingehaald door een vliegende vis. Dat is een moment dat je even aan de werkelijkheid gaat twijfelen. Want vliegende vissen springen niet alleen maar maken ook echt tientallen meters voor ze weer in het water verdwijnen. Veel veel langer dan je denkt dat een vis boven het water uit hoort te komen. Na de vliegende vis voeren we naar een punt even buiten de haven van Trincomalee waar zich nog zeker 30 andere bootjes verzameld hadden, allemaal van verschillende walvistour-organisaties. Iedereen dreef daar een beetje rond. Tot ze opeens allemaal, onze boot ook, een kant op snelden. En daar zagen we een rug die even snel weer onder ging als hij boven gekomen was. Het was de rug van een blauwe vinvis die lucht kwam halen. We hadden hem maar amper gezien, maar het was een blauwe vinvis verzekerde de bemanning ons. En zo dreven we weer met z'n allen op het water. We wisten nu in welke richting het dier zwom, dus konden de boten een beetje inschatten waar hij heen ging, maar niet waar hij weer boven zou komen. Tot we allemaal opeens weer omdraaide en een hele andere richting in voeren. Iemand had schijnbaar een andere blauwe vinvis gezien. Weer met alleen de informatie over in welke richting hij zwom dobberden we wat rond. Tot er een gigantische rug een meter of 10 naast ons opeens-heel-klein-aanvoelend bootje omhoog kwam. De donkere rug kwam één meter boven het oppervlak uit, we hoorden hem uitademen, en een kwestie van seconden later was hij weer in de diepte verdwenen. We hebben maar een klein deel van de blauwe vinvis gezien, maar dat deel was al gigantisch! Hoe groot moet hij wel niet zijn?! Ongelofelijk! Na die ene keer hebben we er nog 3 andere gezien, maar op grotere afstand als die ene keer. Wel was de laatste keer dat we er een zagen extra bijzonder. We zagen een stuk van ons bootje af de rug omhoog komen, zagen hem ademen, en weer verdwijnen. Maar die laatste keer zwom hij recht op ons af toen hij weer onder ging. Dat is zowel een heel mooi als een beetje een beangstigend beeld. Beangstigend omdat je weet dat hij waarschijnlijk recht onder je zwemt. Dat beangstigende gevoel had Tess trouwens niet. Sterker nog, als het aan haar gelegen had was ze overboord gesprongen om het dier te gaan knuffelen. Na deze laatste blauwe vinvis zijn we in een half uur weer terug naar de duikschool gevaren. Eenmaal voor de kust bij de duikschool vroegen we ons af hoe ze het bootje het strand op kregen. Ze zouden ons wel vragen te helpen met hem het strand op slepen. Maar dat bleek niet nodig, want de man aan de buitenboordmotor bedacht zich niet en ramde het bootje met volle snelheid het strand op, waardoor we een meter of 5 van de zee af tot stilstand kwamen. Ja dat kan ook natuurlijk. Na ze bedankt te hebben zijn we per tuktuk weer terug naar ons hotel gegaan. Daar hebben we ons uitgecheckt en zijn we (weer curry) gaan eten. Na het eten, rond 11.00u, hebben we onze backpacks opgehaald bij het hotel en zijn we weer naar het busstation gelopen. Daar zijn we in de 12.00u-bus naar Dambulla gesprongen, waar we om 14.30u aankwamen. Van daaruit hadden we om 15.00u de bus naar Sigiriya, waar we rond 16.00u aankwamen.
Foto's: NotAllWhoWanderAreLost8.waarbenjij.nu
Weer even terug naar Trincomalee: toen we onze naan op hadden zijn we per tuktuk naar een duikschool gegaan waar ze ook walvistochten deden. Daar hebben we een tour geboekt voor overmorgen. De dag dat we eigenlijk weer uit Trincomalee weg wouden gaan. Vervolgens zijn we weer oer tuktuk teruggegaan naar ons hotel. Nogsteeds met onze was.
Doordat de walvistour pas de 10e was en we verder niks uitgezocht hadden over wat er in Trincomalee te doen was, hebben we de 9e niks gedaan. Als we eerlijk zijn waren we ook gewoon te sloom om iets te gaan doen, dus hebben we dat ook niet gedaan. Tot we 's avonds door onze koekjes heen waren en van ellende toch de deur uit moesten om onze honger te stoppen. Maar een kwartier voor we onze moed bij elkaar gevonden hadden om overeind te komen begon het te onweren. Zo'n onweer dat bij de eerste bliksem alle lampen uit gaan en je een donderklap hoort waardoor je rechtop in bed zit. 'Zullen we dan maar wat gaan eten?'. 'Ja, goed plan. Goede timing ook'. Gelukkig had het hotel een paraplu waardoor we van onze knieën omhoog droog bleven. En zo lagen we een half uur later weer in bed. Slapieehh! Want de volgende dag werden we om 05.15u opgehaald.
En precies om 05.15u stond er inderdaad een blije tuktuk-chauffeur voor ons hotel de volgende morgen. 'whale watching, sir?'. 'Yes'. Met 30 minuten stonden we bij de duikschool, waar ook een Belg en een Franse stonden te wachten. Even later konden we met 2 mannen van de duikschool naar onze boot. Deze lag nog op het strand, maar was met 4 man zo het water ingeduwd. En zo waren we weer onderweg, op weg naar wat hopelijk de 3e keer walvissen zou worden. De zee was verbazingwekkend rustig. We waren bang voor kots-praktijken zoals op de walvisboot in Mirissa, maar dat was gelukkig totaal niet aan de orde. Een half uur nadat we het land achter ons gelaten hadden wees de man die op de uitkijk stond opeens een richting in en de andere man, die de buitenboordmotor bestuurde, gaf gas in de richting dat er gewezen was. Binnen no time zagen we in de verte dolfijnen springen. Met bosjes! Zeker 30 dieren die in een groep opsprongen en rondzwommen. De boot werd stilgelegd midden in de groep, waar de dolfijnen totaal geen problemen mee leken te hebben. Ze bleven in ieder geval onverstoorbaar rond zwemmen en springen. We zagen ze zowel boven als onder water. Bijzonder om zo'n mooie dieren van zo dichtbij te zien in het wild. Na een minuut of 10 lieten we de dolfijnen achter ons om verder te zoeken naar de blauwe vinvis, het grootste dier ter wereld. Maar na een half uur van geen succes voeren we opeens weer tussen een andere groep dolfijnen door. Weer sprongen ze rond de boot en konden we ze van heel dichtbij zien. Maar net als de vorige keer lieten we ze achter ons om verder te zoeken. Tijdens het zoeken zagen we in de verte een barracuda boven het water uit springen en werden we op een gegeven moment ingehaald door een vliegende vis. Dat is een moment dat je even aan de werkelijkheid gaat twijfelen. Want vliegende vissen springen niet alleen maar maken ook echt tientallen meters voor ze weer in het water verdwijnen. Veel veel langer dan je denkt dat een vis boven het water uit hoort te komen. Na de vliegende vis voeren we naar een punt even buiten de haven van Trincomalee waar zich nog zeker 30 andere bootjes verzameld hadden, allemaal van verschillende walvistour-organisaties. Iedereen dreef daar een beetje rond. Tot ze opeens allemaal, onze boot ook, een kant op snelden. En daar zagen we een rug die even snel weer onder ging als hij boven gekomen was. Het was de rug van een blauwe vinvis die lucht kwam halen. We hadden hem maar amper gezien, maar het was een blauwe vinvis verzekerde de bemanning ons. En zo dreven we weer met z'n allen op het water. We wisten nu in welke richting het dier zwom, dus konden de boten een beetje inschatten waar hij heen ging, maar niet waar hij weer boven zou komen. Tot we allemaal opeens weer omdraaide en een hele andere richting in voeren. Iemand had schijnbaar een andere blauwe vinvis gezien. Weer met alleen de informatie over in welke richting hij zwom dobberden we wat rond. Tot er een gigantische rug een meter of 10 naast ons opeens-heel-klein-aanvoelend bootje omhoog kwam. De donkere rug kwam één meter boven het oppervlak uit, we hoorden hem uitademen, en een kwestie van seconden later was hij weer in de diepte verdwenen. We hebben maar een klein deel van de blauwe vinvis gezien, maar dat deel was al gigantisch! Hoe groot moet hij wel niet zijn?! Ongelofelijk! Na die ene keer hebben we er nog 3 andere gezien, maar op grotere afstand als die ene keer. Wel was de laatste keer dat we er een zagen extra bijzonder. We zagen een stuk van ons bootje af de rug omhoog komen, zagen hem ademen, en weer verdwijnen. Maar die laatste keer zwom hij recht op ons af toen hij weer onder ging. Dat is zowel een heel mooi als een beetje een beangstigend beeld. Beangstigend omdat je weet dat hij waarschijnlijk recht onder je zwemt. Dat beangstigende gevoel had Tess trouwens niet. Sterker nog, als het aan haar gelegen had was ze overboord gesprongen om het dier te gaan knuffelen. Na deze laatste blauwe vinvis zijn we in een half uur weer terug naar de duikschool gevaren. Eenmaal voor de kust bij de duikschool vroegen we ons af hoe ze het bootje het strand op kregen. Ze zouden ons wel vragen te helpen met hem het strand op slepen. Maar dat bleek niet nodig, want de man aan de buitenboordmotor bedacht zich niet en ramde het bootje met volle snelheid het strand op, waardoor we een meter of 5 van de zee af tot stilstand kwamen. Ja dat kan ook natuurlijk. Na ze bedankt te hebben zijn we per tuktuk weer terug naar ons hotel gegaan. Daar hebben we ons uitgecheckt en zijn we (weer curry) gaan eten. Na het eten, rond 11.00u, hebben we onze backpacks opgehaald bij het hotel en zijn we weer naar het busstation gelopen. Daar zijn we in de 12.00u-bus naar Dambulla gesprongen, waar we om 14.30u aankwamen. Van daaruit hadden we om 15.00u de bus naar Sigiriya, waar we rond 16.00u aankwamen.
Foto's: NotAllWhoWanderAreLost8.waarbenjij.nu
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
